ავტორი – ჩორვენი¹³
რიგით უკვე მერამდენეღაცა ორგაზმის მერე ისინი არაბულ ტახტზე მუთაქებივით იყვნენ მიფენილები….
***
მან მოუკიდა სიგარეტს, მე არა. არ ვიცი რატომ არ ვეწეოდი სექსის მერე, არადა სტაჟიანი მწვეველი გახლდით.
შეიძლება იმიტომ არ ვეწეოდი და ხმასაც არ ვიღებდი, რომ მინდოდა სიამოვნებას ელფერი კიდევ დიდხანს არ დაჰჰკარგვოდა, არ მინდოდა გამოყოლილი შეგრძნებები ბოლსა და სიტყვების კორიანტელში დამკარგვოდა…
ის იწვა გაუნძრევლად, მისი სხეული ჩემში ენით აუწერელ ღელვას იწვევდა…ის არ იყო მზეთუნახავი, არ ჰქონდა განსაკუთრებული ფორმის მკერდი ან სექსუალური თეძოები…
ის უბრალოდ ძალიან ძალიან სექსუალური იყო… მაშინაც კი როდესაც მას არ ვუყურებდი ვგრძნობდი ოთახში მისი სხეულის მოხეტიალე სითბოს…
ის არასოდეს ლაპარაკობდა ბევრს, არასოდეს გამოხატავდა განსაკუთრებულ სითბოს, მაგრამ ვიცოდი როგორც ჩემთვის იყო ის, ისე ვიყავი მისთვის მე… ყველაზე სასურველი და ტკბილი იმ მომენტში…
ჩვენი შეხვედრები არ ჰგავდა პაემანს, არც საქმიან შეხვედრას… ჩვენი შეხვედრები ეს იყო უსიტყვო გაგება და დამოკიდებულება, სხეულის ენა რომელიც უსაზღვრო ვნებაში პოულობდა სიმშვიდეს.
ჩვენ გვყავდა ბევრი მეგობარი, ალბათ ახლაც გვყავს - რომლებიც ჩვენი სტუმრობითა და შეხვედრით ყოველთვის მოხარულები იყვნენ…
ჩვენ არასოდეს გვითქვამს, არავის არასოდეს უკითხავს, არავინ დაინტერესებულა… ზოგჯერ მგონია რომ ყველამ ისედაც ყველაფერი იცოდა .
… როგორც მაშინ, ისევე დღეს არაფრის თქმა არაა საჭირო , გარემო შენს მაგივრად ახდენს ყველას ინფორმირებას და თანაც ამას ბევრად უკეთ აკეთებს ვიდრე შენ შეგიძლია…
ის ჩემთვის დღემდე სექსუალური ქალის ხატად რჩება, ის ჩემთვის ერთ ერთი ყველაზე ძვირფასი მოგონებაა… ის არ ყოფილა ერთადერთი მაგრამ იყო ყველზე თბილი, საყვარელი და ძვირფასი….
*********************
მაშინ როდესაც მიყვარდა ქალი, ჩემი ცხოვრება სხვის ზღაპარს ჰგავდა…
მაშინ როდესაც მიყვარდა ქალი, ემოციების ღელვა ვნების მორევში დაკარგვას ჰგავდა….
მაშინ როდესაც მიყვარდა ქალი, წარსული მომავალს ტყუპივით ჰყავდა…
ავტორი – ჩორვენი¹³
ჩემს ბლოგზე ძალიან ხშირად ხვდებიან სექსუალური სერჩ თერმების დახმარებით, არ ვიცი იმიტომ… ალბათ იმიტომ ძალიან ღიად ვწერ (მიკიბვ-მოკიბვის გარეშე) და ხშირად მაქვს გამოყენებული სექსის თემა და მასთან დაკავშირებული სიტყვები , მაგრამ როგორც არ უნდა იყოს ვიღაცეები შემოდიან და ცდილობენ მოიძიონ საჭირო ინფორმაცია..
გვინდა ჩვენ თუ არა სექსი ის თემაა რომლის გარშემოც ყველა ნებით თუ უნებლიეთ ვტრიალებთ, ღიად თუ მალვით ვცდილობთ რაღაც გავიგოთ, მივიღოთ თუ გავცეთ…
როგორც არ უნდა უარვყოთ ეს ყველას უნდა, ყველას აინტერესებს და ყველას აქვს რაღაც მისი ძალიან გაუხმაურებელი და დამალული ამასთან დაკავშირებით…
ყველა ხშირი საძიებო სიტყვათა კავშირია ”გეი სამყარო” ჩემს სერჩებში.
ნუ რა შემიძლია ამაზე გითხრათ, რეალურად ბევრი არაფერი თუმცა ცოტაოდენს მაინც დავწერ…
რიგი მიზეზების გამო (ეს არის ქრთული გაგება, მეობა, ზნეობა, მენტალიტეტი თუ ტრადიციები) სხვადასხვა სექსუალური ორიენტაციის ადამიანები თავისთვის ჩუმად არიან, მალვით ცდილობენ ურთიერთობას და პარტნიორის მოძიებას….
რატომ? იმიტომ რომ საზოგადოება გმობს!
იმიტომ რომ დიდი შანსია მას პრობლემები შეექმნას სამსახურში, მის გარშემო არსებულ საზოგადოებაში - არადა რა დააშავა? რატომ უნდა დამალოს ის რომ რაღაც კონკრეტულს ანიჭებს უპირატესობას? მხოლოდ იმიტომ რომ მე ან ვიღაც სხვას ეს არ მოგვწონს? და ჯანდაბამდეც გვქონია გზა…
ბევრ გეის ვიცნობთქო რომ ვთქვა მოვიტყუები, თუმცა კი ვიცნობ და ისიც ვიცი რომ ისინი დიდად არ აფიშირებენ ამას, არც რეალურ ცხოვრებაში არც ინტერნეტში – არსად…
ისინი უბრალოდ არიან, ცხოვრობენ თავისთვის და ცდილობენ ინტიმური ცხოვრებაც ჩუმად და მშვიდად ჰქონდეთ, თავის ტკივილის გარეშე…
რატომ უნდა შეექმნას ადამიანს პრობლემა იმის გამო რომ მას ვიღაცასთან უნდა? აი მითხარით?
საქართველოში დიდის ამბით აპროტესტებენ არატრადიციულ (როგორც უკვე ვთქვი ნეტა ვინ განსაზღვრა ნეტა ეს ტრადიციულ არადტრადიციულობა) სექსუალურ ორინეტაციას, არა უფრო სწორია გმობენ და გმობენ მართმადიდებლობის და რელგიის ეგიდით …
არადა მათ რელიგიაშია არაა მოწოდება – არ განიკითხოო?? შენთვის იცხოვრე წმინდად და სათნოდ და სხვა შენი საქმე არაა, მას მერე მოევლება განკითხვის დღეს თუ სამოთხე ჯოჯოხეთის გზაგასაყარზეო??
მაშინ აბა ვინ ეკითხება ყველა ამ მატრაკვეცას რომ ყოფენ ცხვირს ყველგან და წიკვინებენ იმაზე რომ აი ის გეია, ეს ლესბოსელი, ის მესამე ვიღაც ტრანსექსუალი??
ჰოდა მაშ რა მინდოდა მეთქვა - დაე ამოწყდნენ ერთ დღეს (დიახ ასე გავბოროტდი რომ სულ არ მენანებიან) ყველა ვინც საკუთარი ტრაკის მოვლის მაგივრად სხვის ტრაკებს დასდევს და უთვლის კაი დენის მრიცხველივით ვისთან სად როდის და რა ჰქონდა და თანაც ამას რელიგიის მოწოდებებს ამოფარებული აკეთებს!!
ავტორი – ჩორვენი¹³
თბილისი თითქოს ჩვეულებრივი ქალაქია და ყველა იმაზე ვწუწუნებთ რომ არაფერი ხდება და არც მოხდება, მაგრამ დავით იმედაშვილს (”ოცნების ქალაქის”ავტორი და რეჟისორი) და ირაკლი სოლომონაშვილის (”ოცნების ქალაქის” სცენარის ავტორი ) შთაგონების წყარო მაინც გახდა ეს რუხი და მოსაწყენი ადგილი.
14 აპრილის საღამოს 9 საათზე ფილმი ”ოცნების ქალაქის” პრემიერა იყო.
8 ბლოგერი სპეციალურად გამოყოფილი მოსაწვევებით ვესტუმრეთ კინოთეატრ ამირანს.
პრემიერა პრემიერად (გვინდა ჰოლივუდური იყოს ყველაფერი, მაგრამ მაინც ვერ გავცდით ჯერ თბილისურს) თუმცა კარგად ორგანიზებული ფურშეტი, ლამაზი შესასვლელი ხალიჩით და შესასვლელი მოფენილი ვარდის ფოთლებით - ყველაფერი ჟრუანტელს იწვევდა.
ვის აღარ ნახავდით ფოიეში - მსახიობები, მომღერლები, კომპოზიტორები, ბლოგერები, ფოტოგრაფები, ჟურნალისტები და უბრალოდ ნაცნობ – მეგობრები…
ყველა საუბრობდა, განიხილავდაფილმს, მოლოდინებს უზიარებდა ერთმანეთს.
ჯამში სიტუაცია ფილმის დაწყებამდე მეგობრული და რაღაცნაირად უშუალო იყო, მიუხედავად ბუმბულებისა რომელიც ყველას თან გვქონდა და ვაქანავებდით მედიდურად.
ცნობილი სახეები გულითადად თანხმდებოდნენ ნებისმიერს ფოტო აპარატის წინ პოზიორობაზე, რაც ძალიან მისასალმებელია.
დაახლოებით ერთი საათი ლოდინის შემდეგ საზოგადოებამ იწყო დიდ ნაკადებად დარბაზისკენ მოძრაობა, ბლოგერებიც არ ჩამოვრჩით და მწკრივში იდაყვის კვრით შევჩოჩდით დარბაზში.
ძალიან ცუდი იყო ის რომ ადგილები რატომღაც პირველ რიგში გვერგო მოსაწვევების მიხედვით , ხოდა ცოტა კისერ მოღერცილები და თვალები ატრიალებულები გამოვედით, თუმცა რა ვქნათ ჯერ სათანადოდ ვერ გვააფასებენ :) თუმცა არა, ვინტრიგანობ ეხლა კაცო.
ჰოდა მოდით გადავიდეთ ფილმზე, ჩემს აზრებს პუნქტებად დავყოფ რომ ძალიან აბდაუბდა არ გამოვიდეს, მაშ ასე:
- სცენარი
სცენარის ავტორთან ჩახუტება მინდოდა ფილმის პირველივე კადრებიდან და დიალოგებიდან. ამ ადამიანს გენიალურად ჰქონდა ჩასმული და დამუღამებული თბილისური მარაზმები. არც იუმორი აკლდა და არც სერიოზულობა ყველაფერს.
- რეჟისურა
ვერაფერს იტყვი, მართლაც კარგად იყო ყველაფერი გაკეთებული, ხარისხიანად და არაფერი არ იყო გამაღიზიანებელი , ფილმში სარეკლამო ხრიკებიც კი.
- მუსიკალური გაფორმება
შეიძლება ჯგუფ მგზავრებს არ მოვუსმინო ისე ჩემთვის, მაგრამ უდავოდ გენიალურად ჯდებოდა მათი როგორც როლი ფილმში, ისე სიმღერები. სიმღერის ტექსტები , მელოდია და უბრალოდ განწყობა ძალიან კარგად იყო შეხამებული ერთმანეთთან.
- მსახიობები
ეს ცოტა მტკივნეული თემაა და მოდით ვთქვათ სიმართლე, ქართველ მსახიობებს აქვთ უნარი გენიალურად ითამაშონ თეატრის სცენაზე , მაგრამ როდესაც მუშაობა კამერასთან უხდებათ ძალიან მოიკოჭლებენ. ადგილ ადგილ მიჩნდებოდა შეგრძნება, რომ ისინი იმ
მომენტში ხედავდნენ რა კამერას , ეგვერე ზამბარებივით იძაბებოდნენ რაც ძალიან ცუდად ხვდება თვალში, მაგრამ ამ გამოუცდელობის ფონზეც კი ფილმი კარგი საყურებელია.
საბოლოო ჯამში ”ლიაფსუსების” მიუხედავად ფილმზე უზომოდ ბევრი ვიცინე, ძალიან მოვდუნდი. ფილმი არაა დატვირთული ზედმეტად დრამატული მომენტებით, რაც მას მსუბუქს და ძალიან სასიამოვნოს ხდის. მსახიობები ძალიან უხდებიან როლებს ჩემი აზრით (ნანკაც კი რომელიც ძალიან ყალბია ჩემთვის და ძალიან არ მიყვარს)
სექსუალური სცენები – ეს როგორ გამომრჩა . ძალიან კარგადაა გაკეთებული სექსუალური სცენებიც, გამიკვირდა კიდეც, რომ ქართულ ფილმს ვუყურებდი და არა რაღაც ჰოლივუდურ მელოდრამას.
საბოლოო ჯამში შემიძლია გითხრათ ეს ფილმი ძალიან გავს ამერიკულ ფილმებს რომელიც ამერიკაზეა ხოლმე, იქაური ხუმრობებით და კაიფებით. მერწმუნეთ ზუსტად ამ ჟანრში გადაღებულ ჰოლივუდურ ფილმებს არ ჩამოუვარდება მამენტ.
ჩემი შეფასება? დადებითი 8/10 – ძალიან კარგი, ერთჯერადი ფილმია ,რომელიც ძალიან კარგ განწყობას გიტოვებს ფილმის შემდეგ კიდევ დიდი ხანი!
ოფიციალური ვებ გვერდი - http://ocnebisqalaqi.ge/
პ.ს ჩემი რჩევაა თუ ჯერ არ გინახავთ თრეილერი არ ნახოთ! უფრო კარგი შეგრძნებებით დაიწყებთ ფილმის ყურებას!
აქვე რამოდენიმე ფოტო BackStage-იდან (ავტორი თამთა ჭოჭუა)
![poster1 copy_thumb[2]](http://lh6.ggpht.com/_ihlQByk2kPM/S8cM79lPycI/AAAAAAAAECg/NOgIWzfTG6w/s1600-h/poster1%20copy_thumb%5B2%5D%5B3%5D.jpg "poster1 copy_thumb[2]")
ავტორი: ჩორვენი
14 აპრილის საღამოს 9 საათზე ფილმი ”ოცნების ქალაქის” პრემიერა იყო.
პრემიერა პრემიერად (გვინდა ჰოლივუდური იყოს ყველაფერი, მაგრამ მაინც ვერ გავცდით ჯერ თბილისურს) თუმცა კარგად ორგანიზებული ფურშეტი, ლამაზი შესასვლელი ხალიჩით და შესასვლელი მოფენილი ვარდის ფოთლებით - ყველაფერი ჟრუანტელს იწვევდა.
ვის აღარ ნახავდით ფოიეში - მსახიობები, მომღერლები, კომპოზიტორები, ბლოგერები, ფოტოგრაფები, ჟურნალისტები და უბრალოდ ნაცნობ – მეგობრები…
ყველა საუბრობდა, განიხილავდაფილმს, მოლოდინებს უზიარებდა ერთმანეთს.
![P1110638[2]](http://lh3.ggpht.com/_ihlQByk2kPM/S8cM-Ej7khI/AAAAAAAAECo/xNme4VHVcP0/s1600-h/P1110638%5B2%5D%5B3%5D.jpg "P1110638[2]")
ჯამში სიტუაცია ფილმის დაწყებამდე მეგობრული და რაღაცნაირად უშუალო იყო, მიუხედავად ბუმბულებისა რომელიც ყველას თან გვქონდა და ვაქანავებდით მედიდურად.
ჰოდა მოდით გადავიდეთ ფილმზე, ჩემს აზრებს პუნქტებად დავყოფ რომ ძალიან აბდაუბდა არ გამოვიდეს, მაშ ასე:
- სცენარი
სცენარის ავტორთან ჩახუტება მინდოდა ფილმის პირველივე კადრებიდან და დიალოგებიდან. ამ ადამიანს გენიალურად ჰქონდა ჩასმული და დამუღამებული თბილისური მარაზმები. არც იუმორი აკლდა და არც სერიოზულობა ყველაფერს.
- რეჟისურა
ვერაფერს იტყვი, მართლაც კარგად იყო ყველაფერი გაკეთებული, ხარისხიანად და არაფერი არ იყო გამაღიზიანებელი , ფილმში სარეკლამო ხრიკებიც კი.
- მუსიკალური გაფორმება
შეიძლება ჯგუფ მგზავრებს არ მოვუსმინო ისე ჩემთვის, მაგრამ უდავოდ გენიალურად ჯდებოდა მათი როგორც როლი ფილმში, ისე სიმღერები. სიმღერის ტექსტები , მელოდია და უბრალოდ განწყობა ძალიან კარგად იყო შეხამებული ერთმანეთთან.
- მსახიობები
ეს ცოტა მტკივნეული თემაა და მოდით ვთქვათ სიმართლე, ქართველ მსახიობებს აქვთ უნარი გენიალურად ითამაშონ თეატრის სცენაზე , მაგრამ როდესაც მუშაობა კამერასთან უხდებათ…
იხილე გაგრძელება>>>busuna.blogspot.com
![P1110703_thumb[2]](http://lh4.ggpht.com/_ihlQByk2kPM/S8cNAW1bPII/AAAAAAAAECw/Izr5xQglYZI/s1600-h/P1110703_thumb%5B2%5D%5B3%5D.jpg "P1110703_thumb[2]")
![20973_1339857503981_1457482342_30990579_5810906_n_thumb[1]](http://lh6.ggpht.com/_ihlQByk2kPM/S8cNETOJIgI/AAAAAAAAEDA/OV-SioIGWLQ/s1600-h/20973_1339857503981_1457482342_30990579_5810906_n_thumb%5B1%5D%5B3%5D.jpg "20973_1339857503981_1457482342_30990579_5810906_n_thumb[1]")
ავტორი – ჩორვენი¹³
შოთა კალანდაძის ტრილოგია (ეროტიკა) –
ძალიან რთულია აღვწერო რა შინაარსი
ჰქონდა ამ ფილმს, რაზე იყო ან საერთოდ იყო თუ არა რამეზე.
ფილმში მონაწილეობენ ცნობილი ქართველი მსახიობები :
- ლიკა ქავჟარაძე
- ნანკა კალატოზიშვილი
- კახი კავსაძე
- ნინო ჩხეიძე
- რეზო ესაძე
- ნინო ბურდული
- მარინა კახიანი და სხვები.
ინტერნეტში შეგიძლიათ მოიძიოთ ასეთი შეფასებები ამ ფილმზე:
ახალი კინოერა - შოთა კალანდაძის ტრილოგია. პირველი ეროტიკული ფილმი.
ფილმი, რომელიც არ აჩვენა არც ერთმა კინოთეატრმა.
მონაწილეობენ ცნობილი მსახიობები და საზოგადოებისათვის კარგად ნაცნობი სახეები.
ეს არის ფილმი, რომელმაც ხმაურიანი რეზონანსი გამოიწვია ისე, რომ არავის უნახავს.
ან კიდევ ამბები.გე –ზე გამოქვეყნებულ სტატიაში წერია (სტატიის სრული ვერსია ნახეთ – აქ ):
შოთა კალანდაძემ ამ ფილმის კინოფესტივალ "პრომეთეზე" წარდგენაც სცადა, მაგრამ ამაოდ.
იცით რაშია საქმე, არ შეიძლება გქონდეს ამბიცია მაშინ, როდესაც ქმნი რაღაცას, ოღონდ ამ რაღაცას არც სახელი აქვს , არც დანიშნულება, არც მხატვრულობა და არც ტექნიკურადაა გამართული.
ფილმში არის ძალით ეროტიული/სექსუალური სცენები (უფრო სწორია ზასაობა მხოლოდ და შიგადაშიგ ძუძუც ჩანს) რომლებიც ისე ცუდად არის შესრულებული რომ ყველანაირ სექსის და ეროტიულობის სურვილს შეგრძნებას და განცდას იმავე წამს მოგიკლავთ.
ფილმს საუნდტრეკებად ადევს კლასიკური ნაწარმოებები, რომლებიც არაფრით , არც ერთ მომენტში არ შეესაბამება ფილმს (ნუ ფილმი რთული სათქმელია, არ შეესაბამება კადრებს რომელიც რომელიც ამ დროს მიდის)
ეჭვი მაქვს (და არა მარტო მე , ბევრ მაყურებელს გაუჩნდა ეგ განცდა გუშინ) ავტორს აქვს რიგი პრობლემებისა , რომელიც ამ ფილმში თან ჩააქსოვა, თან უნიჭოდ ჩააქსოვა, თან ვერ შეასრულა - ნუ მოკლედ…
ფილმში იყო ბევრი ძალით ეროტიული კადრები და ბევრი ფალოსები, 
ფილმს მთელი 1.2 საათის განმავლობაში გასდევს ტიტრები, ტიტრები -ხო თითქოს რა მერე , მაგრამ აი მათი თარგმანი ინგლისურ ენაზე ისეთი საოცრება იყო რომ სიცილს ვერ ვიკავებდით, თავიდან გვეგონა რომ ეს შეცდომები უბრალოდ ხუმრობა იყო (იმდენად ბევრი იყო, ავტორის გვარიც კი შეცდომით ეწერა) თუმცა შემდეგ უკვე ფილმის გარჩევაზე მივხვდით – ძალიან შევცდით…
ფილმი გახლდათ სამ ნაწილიანი, პირველი ნაწილი ჰა და ჰა , კარგად გავლიეთ . აი მეორე ნაწილის შუიდან დაბრაზი უკვე ხან ბუზებს ითვლიდა , ხან ქვეყანაში განვითარებულ მოვლენებს განიხილავდა და მოკლედ ყველაფერს აკეთებდა ყურების გარდა … ძალიან დამღლელად გაწელილი კადრები, შეუსაბამო მუსიკალური გაფორმება – ეს ყველაფერი ძალიან უარყოფითად მოქმედებდა ყველაზე.
ამ ფილმში მომეწონა კადრები, ფოტო კადრები, რომლებიც სლაიდივით მიმოდიოდნენ , რაღაც სარეკლამო ტიხრებივით იყო შუალედებში და მათით ნამდვილად აღვფრთოვანდი, ეტყობოდა რომ ერთადერთი ვინც უვარგოდათ - ფოტოგრაფი იყო.
ოპერატორი რომელიც ფილმს იღებდა (ერთი იყო თუ რამოდენიმე არ აქვს მნიშვნელობა) ძალიან შტერი იყო ალბათ, ზოგიერთ მომენტებში ისეთი კუთხიდან იღებდა რომ მსახიობების სხეულები ჯუჯებისად მოგეჩვენებვოდათ, მომენტებში მსახიობის უკან დაკიდებულ სარკეში თვით ოპერატორის ფიზიონომია შეგეჩეხებოდათ.. ნუ მოკლედ საოცრება იყო ეს ყველაფერი.
აქვე უნდა ვთქვა რომ სტილი , ფილმის იდეა ნამდვილად კარგი იყო და თუ ვიღაცამ შეძლო ამ იდეით მართლა ხარისხიანი და შინაარიანი რამის გაკეთება - უდავოდ კარგი გამოვა, მაგრამ ამ შემთვევაში იდეა მუხანათურად მოკული იქნა ცუდი შესრულებით, უხარისხობითა და ცუდი მსახიობური ნიჭით.
ფილმის დასასრულს მოეწყო პატარა განხილვასავით, პირველი სიტყვა რა თქმა უნდა კლუბის წარმომადგენელმა წარმოთქვა, რომელიც სიმართლე რომ ვთქვათ ზრდილობის გამო ძალიან ლმობიერად მოეპყრა იმ უნიჭობას რაც ვნახეთ, შემდეგი თამამი მაყურებელი დოდკა გახლდათ.
დოდი გავიდა და ძალიან ღიად თქვა ის რაც ყველამ ვიფიქრეთ- მან საუბარი დაწყო ფრაზით: ”მესმის თუ რატომ არ გაუშვესეს ფილმი არც ერთ კინოთეატრშიო”, კიდევ თქვა ის რომ ფილმი არ ვარგოდა , რომ უპასუხისმგებლოდ იყო შესრულებული ყველაფერი და რომ ტიტრები სულ მინიმუმ წესიერად უნდა ეთარგმნათ, იმიტომ რომ უბრალოდ სასაცილო იყო, ძალიან სასაცილო.
ამ დროს წამოუხტა - როგორც შემდეგ აღმოჩნდა ამ ტიტრების
ნუ თავი ვერაფრით შევიკავე და დოდკასთან მივიჭერი, მიკროფონი ავიღე , მეც ჩემი შეფასება მოვახსენე (ის რაც ზემოთ წაიკითხეთ) ამ დროს კი ავტორმა თითი დამიქნია და ძალიან სერიოზული სახით დამემუქრა:
”სანამ რამეს იტყვი დაფიქრდი და იცოდე ფრთხილად იყავიო.”
აი ეს კი უკვე იმდენად სასაცილო იყო რომ გულიც კი ამიჩუყდა, რა საცოდაობაა გქონდეს ამბიცია მოწმენდილ ცაზე, უსაფუძვლო და არგუმენტს მოკლებული.
კრიტიკის საპასუხოდ ავტორმა თქვა ფრაზა – ” ქართველები ერთმანეთს რომ ვჭამთ/გვშურს ეს არის ამის მაგალითიო” (თუ რაღაც ამდაგვარი)
ან კიდევ რა არგუმენტია ის რომ ბიუჯეტი არ გქონდა და ვერ გააკეთე კარგად , მაშინ საერთოდ რატომ აკეთებ?
ავტორი – ჩორვენი¹³
ყველა მომუშავე ადამიანს ალბათ გასჩენია პრობლემები უფროსთან, ნუ ან ზემდგომ პირებთან…
მე მაინტერესებს ერთი პატარა რაღაც:
რატომ არის ყველა უფროსი (ან ზემდგომი პირი) უცნაური? 
რატომ ჰგონიათ რომ ყველაზე საღები და ობიექტურები არიან?
რატომ არ შეუძლიათ ხმადაბლა და ჩვეულებრივი ტონით საუბარი?
ძალიან უცნაურია ეს ყველაფერი. ამ მახასიათებლებით თითქმის ყველა უფროსია დაჯიდლოვებული, როგორ ახერხებენ ისინი ამ ყველა პუნქტის ერთბაშად დაკმაყოფილებას? ეს უნარი ნელ ნელა უვითარდებათ თუ ისე ვერ გახდები უფროსი თუ არ ყვირი, თუ ობიექტური არ ხარ, თუ არ შეგიძლია მოსმენა და გაგება?
და საერთოდაც ყველა ვინ უფროსია უფროსად არ ვარგა. ძალიან ხშირად ”რუხი კარდინალები” ორგანიზაციაში უკეთესად ატრიალებენ ამბებს და მართავენ სიტუაციას ვიდრე ეს ”გორე” ლიდერი - უფროსები : ) 
ნუთუ იმის გაცნობიერება რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი ხარ (არადა არ ხარ , ყველაზე მოცულობით და მძიმე სამუშაოს სხვები აკეთებენ) იწვევს ამ ყველაფერს? ნუთუ მეხსიერება მაშინ ითიშება როდესაც თანამდებობა და სტატუსი ეცვლება ადამიანს?
ძალიან ტეხავს კარგი სამსახური (ანუ როდესაც კაია რასაც აკეთებ, საინტერესოა, არ გეზარება) და იდიოტი ხელმძღვანელობა…
მაგრამ ვიცი ხო, იდეალური ამ ქვეყნად არაფერია : )
ავტორი – ჩორვენი¹³
იმ აზრს რომ ადამიანები განსხვავებულები არიან ნაწილობრივ ვეთანხმები.
რატომ ნაწილობრივ? იმიტომ რომ თუ დავაკვირდებით უმეტესობა მათგანს [გამონაკლისის არსებობაზე გამოთქმა ყველას გეცოდინებათ] აქვს მსგავსი მისწრაფებები, სურვილები, მიზნები (შეიძლება ისინი ხასიათდებოდეს სხვადასხვა სიტყვებით და სჭირდებოდეთ ხვადასხვა დრო და მიმართულება მაგრამ ეხ ზედაპირულია ყველაფერი) რომლებიც საბოლოოდ მთელი თავისი არსით და იდეით მსგავსია.
ადამიანებს სჭირდებათ:
- ყურადღება
- აღიარება
- საკუთარი მნიშვნელოვნების შეგრძნება
- და სხვა ადამიანები რათა ეს ყველაფერი ჰქონდეთ.
ხედავთ? ეს ყველას უნდა, უბრალოდ სხვადასხვა ხერხებს ვპოულობთ ამ ყველა პუნქტის შესასრულებლად.
…თუმცა მიუხედავად ამდენი მნიშვნელოვანი მსგავსებისა უნდა ვაღიარო, რომ ყველა ჩვენთაგანში არსებობს რაღაც , რაც ძალიან ძალიან ღრმად გვაქვს ჩაბეჭდილი გონებაში, ქვეცნობიერსა თუ ცნობიერში…
