ავტორი: ანა წიკლაური
”მაინც ჩემი გახდები”; ფოტო: გვანცა კორძახია
,, არსებობს ორმაგი სტანდარტი ქალისა და კაცის სექსუალური ცხოვრების მიმართ : გოგონებს ,,ეკრძლებათ“ თავისუფალი სექსუალური ცხოვრება, ხოლო ვაჟებს, პირიქით, ,,მოეთხოვებათ“. ეს იმ კვლევის შედეგების შემაჯამებელი დასკვნაში წერია, რომელიც 2010 წელს საქართველოს მასშტაბით 30 უმაღლეს სასწავლებელში ჩატარდა.
გამოკითხული 3000 სტუდენტიდან 87% ფიქრობს, რომ გოგონებმა ქორწინებამდე სექსისგან თავი უნდა შეიკავონ, ხოლო ბიჭებისთვის ქორწინებამდე თავის შეკავება 72.4%-ს არარეალურად მიაჩნია. სწორედ ამ შედეგებზე დაყრდნობით, კვლევის ავტორები ფიქრობენ, რომ საქართველოში გოგონებს ქორწინებამდე სექსი ,,ეკრძალებათ“, ბიჭებს კი ,,მოეთხოვებათ“.
კვლევა სოციალური კვლევისა და ანალიზის ინსტიტუტის (ISSA) პროექტის ,,ნარკომანიის, აივ/შიდსის, უსაფრთხო სექსისა და რეპროდუქციული ჯანმრთელობის მიმართ სტუდენტთა დამოკიდებულების შესწავლა“ ფარგლებში ჩატარდა. პროექტი განხორციელდა შვედეთის განვითარების სააგენტოს და ევრაზიის თნამშრომლობის ფონდის დაფინანსებით. კვლევის ავტორები არიან: სოციოლოგი იაგო კაჭკაჭიშვილი, ფსიქოლოგი გაგა ნიჟარაძე და რეპროდუქტოლოგი მაკა გეგეჭკორი.
კვლევაში მონაწილეობდა ბაკალავრიატისა და მაგისტრატურის საფეხურების 3000-მდე სტუდენტი. როგორც სოციოლოგი იაგო კაჭკაჭიშვილი ამბობს, ნარკომანია, შიდსი და სექსი საზოგადოებაში კვლავ ტაბუდადებულ თემებად რჩება. ამიტომ ალბათობა იმისა, რომ კვლევის მონაწილე არ იყოს გულწრფელი, დიდია. თუმცა, ამ კვლევის მეთოდად გამოყენებული ანკეტური გამოკითხვა რესპონდენტს საშუალებას აძლევს, დარჩეს ანონიმურად, რაც, თავისათავად, გულწრფელობის ხარისხს ზრდის.
კვლევის მიზანს წარმოადგენდა სტუდენტების დამოკიდებულება-განწყობის და ქცევითი თავისებურების განსაზღვრა ისეთი ფენომენების მიმართ, როგორებიცაა– ნარკომანია, აივ/შიდსი, სექსი და რეპროდუქციული ჯანმრთელობა.
როგორც სოციოლოგი იაგო კაჭკაჭიშვილი ამბობს, ყველა ეს საკითხი ერთმანეთთან მჭიდრო კავშირშია - აივ/შიდსის გავრცელების ყველაზე ხშირი გზა ნარკომანია და დაუცველი სქესობრივი კონტაქტებია.
კვლევაში საკმაოდ დიდი ადგილი სტუდენტთა სექსუალურ გამოცდილებას, მათ დამოკიდებულებას უსაფრთხო სექსისადმი, სექსუალური პარტნიორის შერჩევას, ქორწინებამდე სექსს, ქორწინების გარეშე ორსულობას და კონტრაცეპტივებს ეთმობა .
ავტორები მიუთითებენ ტენდენციაზე, რომლის მიხედვითაც, საქართველოში პირველი სექსუალური კონტაქტის ასაკი მცირდება.
შდეგებმა აჩვენეს, რომ სექსუალური გამოცდილების მქონე სტუდენტები>>> იხილე გაგრძელება >>> netgazeti.ge
ავტორი ია მერკვილაძე
ხუთი წლის წინ, ერთ მშვენიერ საკონფერენციო დღეს, სან-ფრანცისკოს უნივერსიტეტში მშობლიური გენდერული სტერეოტიპების აღმნიშვნელი პლაკატები უნდა გამომეფინა. საქართველოში პატიოსნად დამზადებული, შთამბეჭდავად გაკეთებული, ლამინირებული, საშუალო ზომის ფერადი პოსტერები ჩემთვის გამოყოფილ სპეციალურ დაფაზე გავაკარი და დამთვალიერებლთა მოლოდინში ნერვიულობას შევუდექი. ამ გამოფენაზე პოსტსოციალისტური სივრციდან ერთადერთი მე გახლდით. დასახვრეტად განწირული ჯარისკაცივით ვიდექი და თავს იმით ვიმშვიდებდი, რომ კი გახლავართ “დემოკრატიის შუქურა” ვარდების რევოლუციის, მაგრამ მაინც პატრიარქალური, თანაც პოსტკოლონიალური ქვეყნიდან, მაგრამ, განა, მთელი ცივილიზაცია ასეთი არაა-თქო? ამხელა გამოფენაზე “ჩემზე” უარესი სტერეოტიპი ვინმეს ხომ ნამდვილად ექნება, რაღა ღმერთი, რომელიც ისედაც “ქალს გაუწყრა” და მის “გაჩენაში ხელი არ გაურია”, მე გამიწყრება და ეს ამერიკელები და კონფერენციის უცხოელი სტუმრები ყველაზე დიდ საშინელებას მაინც და მაინც ჩემს პლაკატებში დაინახავენ–თქო? თუმცა “კაცი ბჭობდაო” (აი, ანდაზა უკვე წამომცდა), სწორედ ამგვარი რამ დამემართა. მორცხვად ვიდექი, “უხერხული” კითხვებისთვის ვემზადებოდი, თუმცა ნამდვილად არ მეგონა აქაურ ბევრისმნახველ-გამგონე პუბლიკას შოკში თუ ჩავაგდები. საკითხი ეხებოდა ორ ქართულ ანადაზას, შესაბამისად, ორ დიდ პლაკატს, რომელიც ინგლისურად გადათარგმნილი და დასურათებულ - ფერადკოლაჟირებული იყო და აქაური სწავლული ობივატელის Wow-სა და “Great”-ს მოელოდა. აქედან ერთმა პლაკატმა, რბილად რომ ვთქვათ, დიდი გაკვირვება გამოიწია და ამიტომ უამრავი კითხვის ადრესატი გავხდი. ლამის ვინანე კიდეც იმიტომ, რომ ჩემი მწირი ანთოპოლოგიურ- ისტორიულ- კულტუროლოგიურ- ფოლკლორულ- ლიტერატურული თუ თეოლგიური ცოდნით ამ კითხვებს კვალიფიციურად ვერ ვპასუხობდი, თუმცა როგორც ფსიქიატრსა და “თვითნასწავლ” ფემინისტს, მხრებაჩეჩილი ხალხისთვის მეტ - ნაკლებად განვრცობილი პასუხის გაცემა ნამდვილად შემეძლო. ქართული ანდაზა ანუ “ეთიკური ფორულა” კი ასე ჟღერდა: “ქალი რომ კარგი იყოს, ღმერთს ცოლი ეყოლებოდაო”... თუმცა რატომ ჟღერდა? დღესაც ჟღერს. ყურს ხშირად არ ხვდება, მაგრამ არსებობს. ანდაზა ხომ უკვდავია. იგი ხომ საუბრის, კამათის, დისპუტის, დებატის, დიალოგისა და სხვა რაღაცეების ყველაზე არგუმენტირებული “ქიშმიშია”. “დავის მხარე” რაც უფრო მეტ მშობლიურ ანდაზას, ხალხის წიაღიდან ამოსულ ანც თუ სერიოზულ, უცხოელი თუ ლოკალური ფილოსოფოსის, მწერლის თუ მონათესავე პროფესიის წარმომადგენლის (ბლოგერის), ერთი სიტყვით, საზოგადო მოღვაწის გამონათქვამს წამოისვრის, მით უფრო მეტი ქულა ეწერება, ყველა მის მიმართ ანდაზური “რესპექტით” განიმსჭვალება, ხოლო უხილავი მოსამართლე თემიდას სწორედ მას გადაულოცავს.
კამათობ, კამათობ, კამათობ, საკუთარი ტვინის ხვეულებში ინტელექტის ურიგო კოეფიციენტის დამადასტურებელ სამხილებს ეძებ და მერე ვიღაც უცებ “ნოქდაუნში” ჩაგაგდებს, თავში ანდაზას სქელტანიანი ენციკლოპედიის, სნაიპერის, ქილერის საკონტროლო ტყვიის თუ მძიმე არტილერიის გასროლის დარად გხეთქავს, არისტოკრატულ ციტატას შემოგისრიალებს და საკუთარი სიტყვის ლაბორატორია დროებით დაგეხურება, ხმას ვეღარ იღებ, კაპიტალი ამოგეწურა, რაგან “ყველაფერი ცხადი გახდა”. მენტალობებით თამაში კი აღმაშფოთებლად ტრივიალური მიზეზის გამო იქვე სრულდება და კაპიტულაციაზე ნებაყოფლობით ხელს აწერ. რატომ? იმიტომ, რომ რაც არ უნდა იყოს ანდაზაა, არანორმატიული ლექსიკა კი არა და თანაც ქართული, ხალხის უძირო სიბრძნის წიაღიდან ამოხეთქილი და თუ წინადადებაში ძველქართულიცაა ანდა გამოთქმა ლათინურადაა, ან ბიბლიიდან, ჩინურ ანდა ჰინდუს ენაზეა დეკლამირებული, მაშინ შენი მდგომარეობა უიმედოდ კიდევ უფრო მძიმდება. თავდაცვისთვის და მითუმეტეს, იერიშისთვის არც ფარდობოთობის თეორიის არსი გახსნდება და არც ციტატა რომელიმე კანონიზირებული წმინა მამის ტექსტიდან, ყურანიდან, ბჰაგავად გიტადან. მითუმეტეს, თუ არც წაგიკითხავს. ჯიბრზე ხანმოკლე ამნეზია გემართება, არც ჯავშანჟილეტი გაცვია და ქვიშაზე გამოგდებული თევზივით აღებ პირს და სულს ღაფავ. საბედნიეროდ, არასამუადამოდ. არ გამოგდის ანდაზური პინგ-პონგი, მითუმეტეს, როცა გამარჯვებული “მოკაფიეს” სახეს ხედავ, რომელიც მას სიამოვნებისგან ისე უნათდება, ისე ეცვლება, როგორც ნანატრი ორგაზმის დროს. მერე ვეღარ არჩევ ანდაზაა, ფეტიში, ლოზუნგი, სოკრატე-მამარდაშვილ-ეჟი ლეცის მემკვიდრეების ნაზავი, თუ ვინმე შენთვის უცნობი თანამედროვე როკ თუ არაროკ ვარსკვლავის ფრაზა და როგორც კი სახლში მოქანდები, თედო სახოკიას ანდა ბრძნულ გამონათქვამთა წიგნში განმგმირავი ანდაზის საპირწონის ძებნას ისტერიულად იწყებ, პოულობ კიდეც, მაგრამ უკვე გვიანაა. სნობური მომენტი დაუნდობლად გაუშვი, რადგან ლოკალურ და გლობალურ რჩეულ აფორიზმთა “ფაილი” თავში არ გედო, ამიტომ ანდაზური სინდისის მტანჯველი ქენჯნა დიდხანს გაგყვება. შეიძლება გედო კიდეც, მაგრამ დროზე ვერ მოიძიე და ვერ დააწკაპე. ამიტომ ანგარიში ასეთია - 0:1, შენს არასასრგებლოდ. ეს მარცხი ისევ საკუთარ თავს საცოდავი “დავითივით” უნდა დააბრალო და შეჰფიცო, რომ ამიერიდან ქართულ ხატოვან სიტყვა-გამონათქვამს უფრო ყურადღებით მოეპყრობი, უფრო სწორედ, ტვინს ანდაზების დაზეპირებაში გაწვრთნი და აღჭურავ. იშვიათ შემთხვევაში, თუ თავხედობა გეყო, მოსაუბრესთან შეიძლება ქართული ანდაზის, მოდაში შემოსული მოღვაწის, უცხოელი ფილოსოფოსის მარგალიტის კრიტიკასაც მიჰყვე, ავტორი სუბიექტივიზმში “დაადანაშაულო”, ისაუბრო მოზაიკურ ცნობიერება-აზროვნებაზე, თეზებსა და ანტითეზებზე, არქეტიპებსა და კონტრარქეტიპებზე, პროდუქტიულობაზე და კონტრპროდუქტიულობაზე, აქსიომებსა და ანტიაქსიომებზე, დრომოუჭმულ და დრომოჭმულ სტერეოტიპებზე და კიდევ ერთხელ გაცვითო პოსტულატი, რომ პლანეტაზე ობიექტური არაფერია, დედამიწის მკვიდრ თითქმის 7 მილიარდი ადამიანისთვის გამოხატვის თავისუფლების დროშა დელაკრუას მკერდმოღეღილი ქალივით უშიშრად ააფრიალო, მაგრამ ეს სიტყვით აუწერელი მკრეხელობა და კადნიერებაა, დამსწრენი არასწორად გაგიგებენ, არ გაპატიებენ და ამიტომ სჯობს თავი დაანებო. ანდაზის ვიტალური ფუნქცია გადასიჯვასა და მითუმეტეს უარყოფას არ ექვემდებარება. როგორ ამბობს ჩვენი ანდაზა? “ჩათრევას ჩაყოლა სჯობიაო” თუ “საცა არა სჯობს, გაცლა სჯობს” (გამახსენდა გამზავებლის არასაშური ბედის შესახებაც). ჰო, მართლა, იმ გამოფენაზე კრამოლა – ანდაზით ინსპირირებული ყველაზე “ლოგიკური” კითხვა, რომელიც ამერიკელმა სწავლულმა, ვიმედოვნებ, ხუმრობით დამისვა, ასე ჟღერდა: “რა ჰქვია თქვენს ღმერთსო? ალბათ, ეგონა კერპთაყვანისმცემელთა ქვეყნიდან ანდა ახალი სექტა “ღვთის შვილები - 2” -ის მიმდევარი ვარ, რაც, გულახდილად ვაღიარებ, რეალობას არ შეესაბამება.
მეორე პლაკატზე გამოქვეყნებულ ქართულ ანდაზასთან დაკავშირებულ პერიპეტიების… >>> იხილე გაგრძელება >>> www.azrebi.ge
ავტორი: lobzhanidze
”დღეს პორნო ინდუსტრიას შველა ესაჭიროება, ამ სფეროში ძალიან ბევრი უღირსი ადამიანი მუშაობს”
-ლარს ფონ ტრიერი-
პირველად პორნოს 13-14 წლის ასაკში გავეცანი, მაშინ ინტერნეტი საქართველოში პირველ ნაბიჯებს ადგამდა და ჯერ კიდევ ის დრო იყო როდესაც ყველას ქსელში შესასვლელად დაიალაპი გვჭირდებოდა. მაშინ, პორნო ვიდეოზე ვერც კი ვიოცნებებდი. მე და ჩემი მეგობრობები როგორც წესი ინტერნეტში სურათს თუ ვპოულობდით და ისიც ბანერების სახით. დღეს რომ ვინმე თუნდაც იგივე ასაკის ადამიანი იგივე მიზნით შევიდეს ინტერნეტში, ასეთი სახის ბანერს ზედაც არ შეხედავს და პირდაპირ ვიდეოზე გადავა.
მართლაც, ინტერნეტმა ძალიან ბევრი რამე შეცვალა თუნდაც პორნოს მხრივ, ამიტომაც გარდატეხის ასაკში დღესდღეობით ახალგაზრდას უამრავი პორნო მასალის პოვნა შეუძლია. ამისთვის ხშირად ფულის გადახდაც არ დაგჭირდებათ და ზოგიერთ შემთხვევაში დაქაჩვაც კი. არსებობს უამრავი იუთუბის მსგავსი სისტემა, რომელიც პორნოს ყურაბეას შესაძლებელს ხდის. არადა, ერთმა ჩემი მეგობარმა, რომელიც წარსულში ფეხბურთელი იყო ასეთი ისტორია მომიყვა; მისი მწრვთნელი ფეხბურთელებს ეჩხუბებოდა იმის გამო, რომ ფორმაში ვერ იყვნენ, ბოლოს და ბოლოს როგორც ჩანს ძალიან განრისხდა და ერთ-ერთს უთხრა: ”ისევ პორნოს უყურებდით არა გუშინ? ეჰ, ჩვენ დროს სად იყო მაგის საშუალება? ჯაყოს ხიზნებზე ვანძრევდით.”… >>> იხილე გაგრძელება >>> lobzhanidze.wordpress.com
ავტორი: George
საქართველოში ყოველი მესამე ქალი ფიქრობს, რომ თუკი მამაკაცი საკუთარ ცოლს სცემს, ეს ნორმალურია.
„გააჩნია ცემის მიზეზს, შეიძლება, მან დაიმსახურა გალახვა. თუმცა, მარტო ვირს უნდა ცემა. თუ ქალზე ხელს აწევ, სახლიდანაც უნდა გაუშვა”… _ ასე ფიქრობს ერთი საშუალო სტატისტიკური ქართველი მამაკაცი, რომლის პასუხიც, გაერო-ს მოსახლეობის ფონდის ბოლო კვლევის მიხედვით, ქართველ მამაკაცთა შორის ტენდენციაა.
დღეს რომ ასეთ შედეგს მივიღებდით, ამის ნიშნები ჯერ კიდევ 5 წლის წინათ გამოჩნდა, UNICEF-ის კვლევაში სათაურით _ “ქალები, რომლებიც ქმრის მიერ ცოლის ცემას გარკვეულ შემთხვევებში ამართლებენ”. მაშინ აღმოჩნდა, რომ ქმრისგან ცემას საქართველოში 15-დან 49 წლამდე ქალების თითქმის 7 პროცენტი ამართლებს. იმ ფონზე, რომ ეს მაჩვენებელი ეთიოპიაში, ზამბიასა და იორდანიაში გაცილებით უფრო მაღალი იყო _ 81, 85.4 და 90%, საქართველოს მონაცემები მაშინ არც ისე კატასტროფული ჩანდა. თუმცა შეშფოთებისთვის დამატებით საფუძველს ქმნიდა თუნდაც ეს მონაცემი _ იმავე წელს, მაგალითად უკრაინაში, ქმრისგან ცემას ქალების სულ 3,6 პროცენტი მიიჩნევდა ნორმად.
წელს, UNICEF-ის ანგარიშიდან 5 წლის შემდეგ ჩატარებულ კვლევაში ქალთა უკვე 34.1% ამართლებს ქმრის მიერ ცოლის ცემას, რაც მაშინდელ მონაცემზე 28 პროცენტით მეტია. ქალების ნაწილი დღეს მიიჩნევს, რომ ქმარი თუ ცოლს ღალატის გამო სცემს, ეს ნორმალურია, ზოგისთვის კი ქმრის ეჭვიანობაც საკმარისი მიზეზია.
* სრული ვერსია წაიკითხეთ ლიბერალის 38-ე ნომერში
“ქალთა მიმართ ოჯახური ძალადობის ეროვნული კვლევა საქართველოში” ჩაატარა გაერო-ს მოსახლეობის ფონდმა 2009 წელს
გამოკითხულ ქალთა 35.9% აცხადებს, რომ მას აკონტროლებს მეუღლე/პარტნიორი
მათგან:
29.0% - პარტნიორი უკრძალავს საკუთარ ოჯახთან კავშირს;
11.6% - პარტნიორი აიძულებს მისგან აიღოს ნებართვა, ვიდრე ექიმს მიმართავს;
11.1% – პარტნიორი ბრაზდება, თუ მისი ცოლი სხვა მამაკაცს დაელაპარაკება;
5.5% – პარტნიორი ხშირად ეჭვიანობს და ღალატში დებს ბრალს;
4.0% – პარტნიორი არ აძლევს მეგობრებთან შეხვედრის საშუალებას;
3.9% – პარტნიორი იგნორირებას უკეთებს და გულგრილად ეპყრობა;
3.8% – სამსახური მიატოვა, რადგან მის ქმარს/პარტნიორს არ უნდოდა ემუშავა;
2.4% – პარტნიორი დაჟინებით მოითხოვს, მუდმივად იცოდეს, თუ სად არის იგი;
1.4% – ქმარი/პარტნიორი უკრძალავს შეხვედრებზე დასწრებას, ან რომელიმე ორგანიზაციაში მონაწილეობას.
მორჩილება
50.7% – კარგი ცოლი ქმარს უნდა უჯერებდეს, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ არ ეთანხმება;
44.9% – აუცილებელია, მამაკაცმა ცოლს/პარტნიორს კარგად დაანახოს, ვინ არის ოჯახის უფროსი;
16.0% – ცოლის მოვალეობაა ქმართან სქესობრივი კავშირი ჰქონდეს, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ იმ მომენტში თავად ეს არ სურს.
გამოკითხულ ქალთა 34.1% – ქმრის მიერ ცოლის ცემას გარკვეულ შემთხვევებში ამართლებს
თუ: … >>> იხილე გაგრძელება >>> giorgibenashvili.wordpress.com
via 24 საათი
პოპულარულმა ინტერნეტ გამოცემა Beautifulpeople.com-მა მიმდინარე მუნდიალის ათი ყველაზე სიმპათიური და ათი ყველაზე უშნო ფეხბურთელი დაასახელა. სიმპათიურებს სათავეში უდგას იტალიის ნაკრების კაპიტანი ფაბიო კანავარო, უშნოებში კი პირველობა არავის დაუთმო უეინ რუნიმ.
სიმპათიურები
1. კანავარო (იტალია)
2. ტორესი (ესპანეთი)
3. ვილია (ესპანეთი)
4. დონოვანი (აშშ)
5. ანრი (საფრანგეთი)
6. კავანი (ურუგვაი)
7. კაკა (ბრაზილია)
8. რონალდუ (პორტუგალია)
9. დროგბა (კოტ დ`ივუარი)
10. ჰონდა (იაპონია)
ყველაზე უშნოები
1. რუნი (ინგლისი)
ავტორი: გურამი
ქალები.
დადებითი თვისებები
1. თავისთავად შენს გვერდით მდედრის მუშაობა რამდენადმე ახალისებს და მრავალფეროვანს ხდის სამუშაო პროცესს.
2. ზოგიერთ მდედრს აქვს ინტუიციის და ალღოს გამაოცებელი უნარი. მაგალითად ჩემთან მუშაობს ერთი ასეთი, რომელსაც ყველაფერი გამოსდის. არადა წესით ვერ უნდა ასწრებდეს.
3. ყოველთვის შეიძლება ვიღაც შენიანი გამოიცეკვო წვეულებისას და ამით თავი აარიდო თუმც ნაკლებად მოსალოდნელ, მაგრამ მაინც შესაძლებელ გაუგებრობებს, რომლებიც გაჩნდებოდა სხვა ჯგუფიდან თუ გამოიცეკვებდი მდედრს.
4. სულ სხვაა ქალის ხელით მოწესრიგებული სამუშაო ადგილი. სულ სხვაა ქალის ხელით გაწყობილი ალაფუშეტის სუფრა და სულ სხვაა ქალის მიერ წაყვანილი პრეზენტაცია.
უარყოფითი თვისებები
1. როგორც წესი მდედრებს ძალიან უყვართ თავის მოვლა. განსაკუთრებით შესამჩნევია ეს ფაქტორი სამუშაოს დაწყებისას, რადგან ზემოაღნიშნულმა თვისებამ შესაძლოა გამოიწვიოს მათი დაგვიანება სამუშაოზე.
2. ყოველი მდედრი პოტენციური დედაა. დედობა კი თავის მხრივ ნიშნავს
21 - დეკრეტს - რამდენიმე თვე ხელფასს უხდი ადამიანს, რომელიც არ მუშაობს.
22 - მშობიარობისწინა უხასიათობას და შრომისუნარიანობის შეცვლას. (არ ვამბობ დაქვეითებას, იმიტომ რომ ზოგიერთს უძლიერდება კიდეც)
23 - ზოგიერთი კომპანია პირველ შვილზე დახმარებას აძლევს თანამშრომელს. ესაა ხარჯი, რომელსაც არანაირი მოგება არ მოაქვს.
3 - ჭორაობა - ყველაზე დიდი პრობლემა მდედრთა შორის. ჩემთვის გაუგებარია რატომ უნდა გაუბა საუბარი თანამშრომელს შენს გუშინდელ ნანახ ფილმზე შუა სამუშაო პროცესისას, თან მაშინ, როდესაც საქმეები ასე ვთქვათ "თავზე გაყრია".
ავტორი: Lord Vader
რამდენიმე მკითხველმა მითხრა, რატომ მარტო მამაკაცების ბრენდებზე, მოდაზე და დრეს-კოდზე წერო. მეც გადავწყვიტე გენდერული თანასწორობის დაცვა და ქალების მოდაზე და საკულტო ფილმზე “სექსი დიდ ქალაქში”-ც კი დავწერე ორიოდ სიტყვა. პოსტი გამოვიდა (მკითხველთა რაოდენობით ვმსჯელობ), ამიტომ თემას გავაგრძელებ და დავწერ იმაზე, თუ როგორ უნდა გამოიყურებოდეს იდეალური ქალი ჩვენი, მამაკაცების შეხედულებით.
საკუთარი გემოვნება რომ არ მოგახვიოთ თავს, მეტი ობიექტურობისთვის ცოტა განვაზოგადებ გაზეთ Sunday Life-ისა და ჟურნალ Men’sHealth-ის დახმარებით, რომლებმაც ჩაატარეს მსგავსი გამოკითხვა მამაკაცთა შორის.
Sunday Life-ის მამაკაც მკითხველთა აზრით, ქალს უნდა ეცვას მოკლე, ვიწრო ქვედაბოლო ან საშუალო სიგრძის ვიწრო ქვედაბოლო ჭრილით.
ქალის საოფისე ტანსაცმელს შორის მამაკაცებმა საშუალო ვიწრო ქვედაბოლოს მიანიჭეს უპირატესობა, მოკლე, წელში გამოყვანილ პიჯაკთან ერთად. წელში გამოყვანილმა ჟილეტმაც დაიმსახურა მამაკაცთა მოწონება. ყოველდღიური და სპორტული სტილიდან კი მამაკაცებმა გამოარჩიეს ვიწრო ჯინსის შარვალი მასთან შეხამებული ჩექმებით. წვეულებისთვის ქალის იდეალურ არჩევნად მამაკაცებს მიაჩნიათ წელში გამოყვანილი საღამოს კაბები ღრმად ამოჭრილი ზურგით და ფეხსაცმელები მაღალ ქუსლებზე (“შპილკებზე”).
ქალები წელში გამოყვანილი ქამრიანი პალტოებით, სიფრიფანა, ნახევრად-გამჭვირვალე კოფტებით მამაკაცებს ასევე მოსწონთ.
თუმცა, აბსოლუტური ლიდერი მაინც ტოპია (ბრეტელების გარეშე) და მაისურები ლათინური ასო V ფორმის ჭრილით.
წინდებიდან მამაკაცებს ყველაზე მეტად შავი ფერის, ნახევრად გამჭვირვალე კოლჰოტი მოსწონთ, ბადისებრი და ნახატებიანი წინდები კი ვულგარულად მონათლეს.
მამაკაცებმა ასევე გამოარჩიეს მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი და ნატის (ზამშის) ჩექმები მუხლებამდე. თოფსაიდერები, მასიური ქუსლები და მეტისმეტად გრძელი და ცხვირ-წაწვეტილი ფეხსაცმელი მამაკაცებმა ზედმეტად უხეშად და “აგრესიულად” მიიჩნიეს.
ტუნიკები, ფაშფაშა კაბები და ამ სტილის მეტისმეტად ფართო, თავისუფალი ტანსაცმელი მამაკაცებს აგრეთვე არ მოსწონთ. ბევრი იმასაც აღნიშნავს, რომ ამგვარად ჩაცმული ქალი “ფეხმძიმედ მყოფს” აგონებს. მამაკაცები ასევე უარყოფენ “ტომრისებრ” შარვლებს, უნისექს სტილს, ყველა სახის უქუსლო ფეხსაცმელს (სანდლების ჩათვლით), ფართოფარფლებიან ქუდებს (დაერხა, ბრიტანეთის დედოფალს) და დიდრონ მზის სათვალეებს (ვინაიდან, ეს ორი – ქალის სახის აღქმაში უშლით ხელს)…
ავტორი: გიორგი ძნელაძე
გასაკვირია პატრიარქალური, კონფორმისტული გონის მქონე ადამიანთა განცხადება იმის შესახებ, რომ ქალებს არასოდეს დაუწერიათ და შეუქმნიათ მნიშვნელოვანი რამ. როგორ შეიძლებოდა, ქალს შეექმნა უდიდესი შედევრი, როდესაც ერთი, პატარა რომანის შექმნაც კი საუკუნეების განმავლობაში აკრძალული იყო მათთვის? ქალი თუ წერდა, ამას სიგიჟედ, სისულელედ თვლიდნენ. ვინ იცის, რამდენი ქალის ხმა დარჩა ჩვენამდე მოუღწეველი? ვიცით, რამდენს სურდა მათგან გამხდარიყო მწერალი, მეცნიერი, ან პოეტი? ვინ იცის, რამდენი ქალის ამაგი დაშვრა ამაოდ საუკუნეების მანძილზე? ვიცით, რამდენი ბუნებით მწერალი, სიმონა დე ბოვუარივითა და ვირჯინია ვულფივით ნიჭიერი, კრეატიული ბუნების მქონე ქალმა ვერ შეძლო საკუთარი ნიჭის რეალიზება საზოგადოებრივი კლიშეების, აკრძალვების გამო? მაშინ, როდესაც დანტე წერდა ,,ღვთაებრივ კომედიას’’, თუ ,,წმინდა’’ თომა აქვინელი, სახეაწითლებული, წამოჭარხალებული ჯღაბნიდა, რომ ქალი არის არასრულყოფილი, მისი მშობელი დედა, იქნებ, ამ დროს ოჯახურ ჯაფაში იყო ჩაფლული. კლარა, დუნიაშა, შუროჩკა, ფლორა, ჟილბერტა, ჯორჟეტა. მათაც უნდოდათ, იქნებ, ორიოდე სიტყვა ეთქვათ სამწერლო ასპარეზზე?
სამწუხაროდ, ვერ მივალ თაროსთან, ვერ ჩამოვიღებ პასკალის სქელტანიან ნაწარმოებს ,,აზრებს’’. ვდგავარ ასე გარინდული და ჩაფიქრებული თაროსთან, სანამ არ გადავშლი წიგნს და იქ ერთ საინტერესო ფაქტს არ წავაწყდები: როგორც წიგნის მთარგმნელი შესავალში აღნიშნავს, პასკალის დედა სათნოებითა და ღვთისმოსაობით გამოირჩეოდა. სხვა მნიშვნელოვანი სახის ცნობები მასზე არ შემონახულა. პასკალს ჰყვდა სამი და: ანტონია, რომელიც სულ პატარა გარდაიცვალა, ჟილბერტა, რომელიც 21 წლის ასაკში მიათხოვეს პასკალის თანამოაზრეს, ასევე ჟაკლინი, რომელიც პასკალმა ფსიქოლოგიური ზემოქმედების გზით მონაზვნად აღკვეცა. აი, პასკალის მამა კი იყო ცნობილი ინტელექტუალი, ენათმეცნიერი, მათემატიკოსი, ფიზიკოსი, რომელიც იყო მეცნიერების თვალსაჩინო ფიგურა, ინტელექტუალური მოღვაწეობისაკენ გზა ხსნილი ჰქონდა. აქვე, კრიტიკოსი დასძენს, რომ პასკალის დის- ჟილბერტას თხზულებებს დიდი ლიტერატურული ღირსება გააჩნდათ, მეორე დის-ჟაკლინის პოეტური ტალანტი, კორნელის ყურადღებას მიიპყრობს. მისი სცენაზე დახვეწილი თამაში კი კარდინალ რიშელიესაც კი მოხიბლავსო, მაგრამ... ჟილბერტა 21 წლის ასაკში მიათხოვეს პასკალის თანამოაზრეს, შემდგომ მას ლიტერატურული თხზულება აღარ დაუწერია. იჯდა და ამზადებდა კერძებს, ინტელექტუალური მოღვაწეობისაგან დაღლილ ქმარს დამამშვიდებელ ჩაის უმზადებდა, ხარშავდა კარტოფილს, ან შვილს უწერდა სკოლის რომელიმე კონცერტზე შესასრულებელი სიმღერისა თუ ლექსის ტექსტს. სხვა მიზნით, მას კალმისათვის ხელი აღარ უხლია. მეორე და, ჟაკლინი, დახვეწილად თამაშობდა სცენაზე, ნიჭიერიც იყო, მაგრამ საკუთარმა ძმამ ფსიქიკა იმ დონემდე დაუმძიმა, რომ მონაზვნად აღკვეცა. იჯდა ეს ჟაკლინი და სახარებას იზუთხავდა, ლოცვებს სწავლობდა, მისთვის შორეულ წარსულში დაინთქა სცენაზე თამაში, იჯდა მონასტერში და ,,ფედრას’’ სიტყვების ნაცვლად საღამოს ლოცვებს იზეპირებდა. მათგან ვერცერთი გახდა მწერალი, ვერც-მსახიობი.
წარმოვიდგენ ასევე ერთ ქართველ გოგონასაც, სახელად, ვთქვათ, სალომეს, რომელიც მაშინ დაიბადა, როდესაც ევროპაში პოსტმოდერნის დეკონსტრუქციული სული და რევოლუციურ გარდაქმნათა ქარტეხილები ბობოქრობდა. ნიჭიერი იყო სალომე, მწერლობაც უნდოდა, მაგრამ მისი ბედი მშობლებმა გადაწყვიტეს, ან იქნებ, მოიტაცეს კიდეც, იყო იმ მამაკაცის ცოლი, რომელიც არ უყვარდა. გათხოვებამდე, სალომემ იტირა, მამას განუცხადა, მე მინდა მწერალი (ან მსახიობი) გამოვიდეო. მამამ დაუღრიალა, ხმა გაკმინდე, თორემ ,,გაგამწერლებ კარგადო’’ და კარი გაიჯახუნა. სალომემ იტირა, იტირა, ბალიში დაალბო ცრემლებით, იქნებ, მაგრამ მაინც დაჰყვა მამის ნებას. მან კი, საგულდაგულოდ შეურჩია ,,მზითევი’’, იქვე ჩაუჩურთა ,,ვეფხისტყაოსანი’’, რომელიც საქართველოში მზითევის აუცილებელ ,,ატრიბუტს’’ წარმოადგენდა, გადასწერა პირჯვარი, უთხრა, შვილო, იყავი ქმრის მორჩილიო და ეკლესიაში ჯვრის დასაწერად გააქანა. რა იცოდა, უგუნურმა მამამ, თუ რას აძლევდა ხელთ საკუთარ შვილს ,,ვეფხისტყაოსნის’’ სახით? იქ რომ ლომის ლეკვთა თანასწორობის შესახებ ეწერა? მაგრამ ესეც არ წაეკითხა უგუნურ მამას. ,,ვეფხისტყაოსანი’’ მაშინ გადაშალა, როდესაც სოფლის მასწავლებელი, ლილი გამოიყვანა წყობიდან და იძულებული გახდა, რამდენიმე სტროფი ამოეზუთხა ,,ავთანდილის ანდერძიდან’’. იქნებ, კლასში ჩატოვებითაც დაემუქრა, მაგრამ ეს იყო მუქარა, რომელიც ქრთამის მეშვეობით ადვილად იქცა ,,სამიანად’’. აი, ასე ვერ მივიდა სალომეს მამა ლეკვის ლომების ფრაზამდე.
მერე, სალომე მოხვდა ეკლესიაში, სადაც სოფლის გამობრუჟებულმა, ღვინითსახეწამოწითლებულმა მღვდელმა დასწერა ჯვარი და გაუმეორა, ქმრის მორჩილი იყავიო. ამის შემდეგ, ,,მაყარმაც’’ და საერთოდ ყველამ, დიდი წიოკითა და ალიაქოთით გადაინაცვლა საგულდაგულოდ გაწყობილ სეფაში და მოუთმენლობისაგან ტუჩების ლოკვა დაიწყეს. დაუწერელი ზრდილობის კანონის გამო, ცოტა ხანი არ მისხდომიან სუფრას, ჯერ კარგად უნდა გაერკვიათ, ვინ იყიდა ახალი შუბა, ვის უკეთია ახალი საყურე, ვისი შვილი აპირებს გათხოვებას, ვისი-ცოლის მოყვანას, უნდა გამოერკვიათ, როგორი ოჯახის შვილი იყო ეს გოგო, ხომ არ ჰყავდა ვინმე ,,სახელგატეხილი’’ მოდგმაში. მამიდა, ბიცოლა, ნათლია, მაზლისშვილის ქმარი, თუ მძახალის დედიაშვილის შვილი. ამ საფუძვლიანი გამორკვევების შემდეგ მიუსხდნენ სუფრას, დაიწყო ტრადიციული ქართული ქეიფ-გეიფი. სუფრას ღიპიანი, ჩასუქებული ბიძა ,,მართავდა’’. წარმოთქვამდა ყალბი, გაცვეთილი ფრაზებით სავსე სადღეგრძელოებს და სუფრის წევრებიც, ბატებივით ჰყვებოდნენ. იმ დღეს, სალომემ, დაახლოებით 500 ადამიანისაგან მოისმინა ,,ჯანმრთელობის’’, ,,დედ-მამიშვილების’’, ,,მშობლების’’, ,,ვაჟკაცობის’’, თუ ,,მშვიდობის’’ სადღეგ-ძ-ელო. მერე ატყდა ჩხუბი. ისეთი ორომტრიალი დატრიალდა, ისეთი ბუღი ავარდა, რომ სალომემ იფიქრა, ის, რაც ჰოლივუდურ ფილმებში მინახავს, ფანტასტიკურ ორთაბრძოლებზე, მთლად ულტრა-თანამედროვე სპეც-ეფექტების დამსახურებაც არ ყოფილაო. იყო ერთი წივილ-კივილი, შეხლა-შემოხლა, გინება, წყევლა. კაცები ერთმანეთს დასდევდნენ, გაურკვეველი დანიშნულების ნივთებს ესროდნენ, მეორე დღისათვის ,,საქმის გასარჩევად იბარებდნენ’’ ერთმანეთს. მათი ცოლები სახელოებაკაპიწებულნი იცქირებოდნენ და ქმრებს წყევლიდნენ. წყევლიდნენ მათი, თუ საკუთარი გაჩენის, ქორწინების დღეს. იმ დღესაც, როდესაც მაჭანკალს ისტუმრებდნენ. მერე, როგორც იქნა, დაშოშმინდა ჩხუბი. სუფრაც შეთხელდა. ტანსაცმელშემოხეულმა კაცებმაც თავიანთი ცოლების მათ თავიანთი საქმრო გააცნო. საუკუნო წყევლას უგზავნიდნენ მათ და მოუსვლელეთში გზავნიდნენ. კაცებმაც თავიანთი ცოლების წყევლა-კრულვის აკომპანიმენტით განვლეს სეფა და სახლებისაკენ გაეშურნენ. დარჩა დაახლოებით, ოცამდე კაცი, თავიანთი ცოლ-შვილით. უკვე გვიან იყო, უნდა დაშლილიყვნენ, მაგრამ რატომღაც წასვლა ვერ მოეფიქრებინათ. სუფრაც შელანძღული იყო. ჭიქები დალეწილი, ღვინო დასხმული, საცივი, მანდარინი და მჟავე კიტრის მწნილი ერთმანეთში არეულიყო. ისმოდა ამ ოციოდე მამაკაცის ,,მრავალჟამიერის’’ გუგუნი, ჩქეფდა სხვადასხვა გეი-ფურ ,,ხატოვან თქმათა’’ კასკადი. ,, გენაცვალე ჩემი ძმა. ჭირიმე შენი, გეხუტუნე, ბიჭო, თამაზა, გეხუტე ძმობაში, ჩახუტებაში, ამბავში. მიყვარხარ ბიჭო, (უი!! გეი-ფური სიტყვა!) მოდი, გაკოცო, ბიჯო, სულხანია, მოდი ჩემთან შენ გეხუტუნე. ა, კაცი, ბიჯო! ’’ . როგორც იქნა, ესენიც დაიშალნენ. მის მერე, სალომემ გადაიტანა უღიმღამო საქორწინო ღამე, იმ ტრადიციული შეგნებით, რომლის მიხედვითაც აუცილებლად საქორწინო ღამეს უნდა ჩახეულიყო საქალწულე აპკი. უმარილო ბღლარძუნის შემდეგ ქმარი გადაბრუნდა და ხვრინვა ამოუშვა, სალომე კი ცრემლად იღვრებოდა. სალომეს, ქორწინებიდან 68 საათის გავლის შემდგომ დაუდგა კრიზისი, რომელიც დროის გასვლასთან ერთად კიდევ უფრო მწვავდებოდა.
პირველი შეხლა-შემოხლა ოჯახში მაშინ მოხდა, როდესაც დედამთილმა გარეცხილი პერანგი დაუწუნა, მერე-ქმარმა- გაუთოვებული შარვალი. მერე უთხრეს, მოკლე კაბას ნუ იცვამო, მერე მიაყოლეს, ფანჯარას ცუდად წმენდო, მერე უთხრეს, კარტოფილს ძალიან სქლად თლი, ასე გავღარიბდებითო. მერე, გამოგვილი ოთახი დაუწუნეს, მერე უთხრეს, ერთ თეფშზე ძალიან ბევრ ჭურჭლის სარეცხ საშუალებას ხმარობ, ეკონომია გააკეთეო. ერთ დღესაც სალომეს ყელში ამოუვიდა ეს ყოველივე და გაბრაზებულმა ქმარს მიახალა, აღარ შემიძლია, დავიღალე, წელში გავწყდი, ამდენი დაუნახავი, დაუფასებელი შრომა ყელში ამომივიდა, მე მინდოდა, მწერალი გავმხდარიყავიო. ქმარმა დაუღრიალა, იქნებ, შეაგინა, ან-დაარტყა კიდეც. უთხრა,სახლში დაეგდე და ოჯახს მიხედე, თორემ ,,მწერალს მოგცემ მე შენ’’-ო. სალომემ ისევ ტირილში გაათენა ღამე, განქორწინებამაც გაუელვა თავში, მაგრამ ისიც იცოდა, რომ წასასვლელი არსად ჰქონდა, განქორწინებულ ქალს როგორი თვალითაც უყურებდნენ, ეს ,,უბიწო’’ და ,,ტრადიციული ღირებულებების დამცველმა საზოგადოებამ’’ კარგად იცის. სალომემ კარგად იცოდა, რომ თუ ქმარს გაშორდებოდა, დედ-მამა არ მიიღებდა, ან ისევ ქმართან დააბრუნებდნენ. საზოგადოება მოიძულებდა. დედა ეტყოდა: ,,რას იტყვის ხალხი?!’’ აი, იჯდა ასე სალომე სახლში. რეცხდა, აუთოვებდა, ალაგებდა, ხვეტდა, ქმრის წინდებს რეცხავდა. შორეულ ოცნებად დარჩა სალომესათვის რომანების მომხიბვლელი სამყარო და ის ემოციები, რასაც მწერალი წერისას განიცდის. რეცხდა, კერძებს ამზადებდა, მძიმე საოჯახო საქმიანობისაგნ დაქანცულს, არათუ იმის დრო, რომ რამე მნიშვნელოვანი დაეწერა, არამედ იმის დროც კი არ ჰქონია, რომ უკვე დაწერილს გაცნობოდა და საკუთარი სამწერლო ხელოვნება დაეხვეწა და სრულეყო.
შემდეგ, ოჯახს ფინანსური კრიზისი დაუდგა. ქმარმაც, ჯიბეში ფული მოვიმრავლოო, ოჯახს რამე შევმატოო და რუსეთში წასასვლელად მზადება დაიწყო. წავიდა კიდეც. შეიძლება, რაღაცას აგზავნიდა კიდეც, მაგრამ უმთავრესად, მაინც, საკუთარ სიამოვნებაში ფანტავდა. მერე დაბრუნდა ისევ სახლში და ცოლთან და ,,ძმა ბიჭებთან’’ დაიწყო სლავური წარმოშობის ლამაზმანებზე სექსუალური უპირატესობის მოპოვების ნაირ-ნაირი ისტორიების თხზვა. ,,ვაიმე, ბიჯო, თემოია, რა ქალი იყო ტანია, იცი? უჰ…..’’ და ა.შ. რადგან ამით ოჯახური ბიუჯეტის კრიზისი ვერ დაიძლია, სალომემ გადაავლო თვალი მისი ნათესავებისა და მეზობლების ცოლებს, რომლებიც ფინანსური მდგომარეობის გაუმჯობესების გამო სულ უფრო და უფრო აქტიურად მიიწევდნენ პლატონისა და საფოს სამშობლოსაკენ.ჯერ იყო და ოჯახმა ითაკილა, წესიერ ქალს ოჯახის მიტოვება არ შეშვენისო, მაგრამ რაკი თავიანთი კუჭის სისავსის დაბალი მაჩვენებლის ფატალურ გავლენას ვერ აუარეს გვერდი, ამიტომ გადაწყვიტეს, სალომე საბერძნეთში გაეშვათ. გაუშვეს კიდეც. შრომობდა სალომე, შრომობდა, რასაც შოულობდა, ოჯახში აგზავნიდა, იქნებ ჩემმა შვილმა უნივერსიტეტში ჩაბარება მოახერხოსო. მისი ქმარი კი მხართეძოზე წამოწოლილიყო და ცოლის გამოგზავნილ ნივთებს ფხიზელი ყარაულივით ელოდა. ასე გაივსო სახლი ბერძნული ტექნიკით, სხვადასხვა საოჯახო ნივთებით, ბერძნულწარწერიანი მაისურებით. მალე, ქმარმაც და შვილმაც ტოტალიზატორში, კაზინოსა და სხვადასხვა სლოტ-კლუბებში სიარულს მიჰყვეს ხელი. მალე დიდი თანხა წააგეს. გაყიდეს სალომეს გამოგზავნილი ტექნიკა, დააცარიელეს სახლი და სალომეს გამოგზავნილი ფულიც შეჭამეს. ამასობაში კი სალომეს იმ რესტორნის მეპატრონე ეარშიყებოდა, სახელად, ვთქვათ, იასონი, ან, თუნდაც, ფაონი, ან აპოლონი. მოხდენილი კაცი იყო, დაკუნთული, შავგვრემანი, მაღალი. მოსწონდა სალომე, მოსწონდა მისი დაშაშრული ტერფები, იზიდავდა ეს სევდიანი თვალები, რომელშიც ირეკლებოდა დაკარგული ცხოვრებისაგან გამოწვეული სევდა. ცოლობაც შესთავაზა სალომეს, სალომე დაფრთხა, აილეწა.. უცნაურმა გრძნობამ მოიცვა ქალი. იფიქრა, იქნებ, ღირდესო.. წარმოუდგა თვალწინ გაუბედურებული ცხოვრება, დაკარგული დრო, უსიყვარულო ცოლქმრობა, სექსუალური ცხოვრებაც, აგერ, ათიოდე წელი, თითქმის შეწყვიტა.. მაგრამ სალომე მაინც შეშინდა.. წარმოუდგა თვალწინ ის, თუ რა მოჰყვებოდა ამ ამბავს მის ,,ზეციურ საქართველოში’’. წარმოიდგინა, თუ როგორ ასპიტთა ხროვასავით ასისინდებოდა უამრავი მისი ნათესავი.მისკენ მოიწევენ,ლანძღავენ, წყევლიან ,,ბოზს’’, რომელმაც ვიღაც ,.,გრეციელში’’ გასცვალა მოსიყვარულე ქმარი. სალომეს შეეშინდა და თავი დაივალდებულა, უარი ეთქვა ამ წინადადებაზე. ასე თქვა უარი ერთადერთ შანსზე.
მერე დაბრუნდა ,,ივერიაში’’ და გაპარტახებული დახვდა თავისი სახლ-კარი, ქონება.. ქმარ-შვილი ეუბნებოდა, რატომ მეტი არ გამოგვიგზავნეო.. სალომეს გულს შემოეყარა. მისი შვილიც უკვე ყოყლოჩინობდა, კაზინოებში დაძვრებოდა და მამის მხარეს იჭერდა. სალომემ გააგრძელა ცხოვრება და მიჰყვა დინებას, ის უკვე აღარ ზრუნავდა საკუთარ ბედზე. ხშირად გადმოვარდებოდა ცრემლი საბრალოს: ,,ამისთვის ვიწვალე და ვიშრომე?’’.. მაინც მზრუნველი დედა იყო. გამრჯე დიასახლისი. როცა წიგნების თაროს ჩაუვლიდა, გულისგულ ამოიოხრებდა ხოლმე.. მერე, სალომე მოხუცდა და გარდაიცვალა.. წნევამ ,,დაარტყა’’, თუ ბუნებრივი სიკვდილით გარდაიცვალა, არ ვიცი, ეს მის ნათესავებს ვკითხოთ.
ახლა მე ვწყვეტ სალომეს ამბის თხრობას და ვსვამ კითხვას: რატომ არ დაწერა სალომემ ,,შაგრენის ტყავი’’, ,,30 წლის ქალი’’, ,,ოსტატი და მარგარიტა’’, ,,ულისე’’, თუ ,,სტუმარ-მასპინძელი?’’ წიგნები, ნაირფერად ყდებში ჩასმულნი რომ შემოგვციცინებენ თაროებიდან, მათგან არცერთი შექმნილა ერთ დღეში. ლიტერატურა არ იქმნება ჰაერისაგან, მას ხელშემწყობი პირობები სჭირდება შესაქმნელად. სალომე და ვერც ერთი მისი თანამედროვე ქალი (ვერც მანამდე) ვერ შექმნიდა დიდებულ ნაწარმოებს, რადგან სალომესეული ბედი, ტრადიციულად იყო განკუთვნილი ქალთათვის, სუკუნეების მანძილზე. უამრავი სალომე წევს, ახლა სადღაც, პროვინციის ერთ-ერთ სასაფლაოზე და საფლავის გამწმენდიც არავინა ჰყავს. გარდაიცვალა ისე, რომ ერთი ფურცელიც არ დაუწერია. ვინ იცის, რამდენი უსახელო, უცნობი ქალის ამაგი და შრომა დარჩა ამაო და დაუფასებელი? იქნებ, უამრავი შარლოტა ბრონტეს, სიმონა დე ბოვუარის და ვირჯინია ვულფის მსგავსი ნიჭიერი, ბუნებით მწერალი ქალის ხმა დარჩა ჩვენამდე მოუღწეველი შუა საუკუნეებში, მეთექვსმეტე, თუ მეოცე საუკუნეში? იქნებ, რამდენს უნდოდა, გამხდარიყო დიდი მწერალი, ან მეცნიერი, მაგრამ საზოგადოების მოთხოვნებისა და აკრძალვების გამო ეს ვერ შეძლეს? ვინ იცის, რამდენი მოწოდებით მწერალი ქალის ნიჭი ჩაიკარგა ქმრის ტანსაცმლის რეცხვაში, სადილების კეთებასა და ბავშვის ფაფების მზადებაში?!
ავტორი: ეგოისტი
თუ ცხელა, ესე იგი ხალხს გაგრილება უნდათ. არსებობს რამოდენიმე ხერხი, რათა გავგრილდეთ. აქედან გამოვარჩიოთ აუზი და ზღვა, ორივე დიდი პოპულარობით სარგებლობს ზაფხულობით. მაგრამ აქვე შევხვდებით პრობლემებს.. ანუ საცურაო კოსტუმებს, რომელიც უმეტესად არ უხდებათ პატრონს ან უარესი…
ამ შემთხვევაში განვიხილოთ მამრობითი სქესის საცურაო კოსტუმები.
1. მოტკეცილი “პლავკა” = შორტის სიგრძის დაახლოებით, მაგრამ მოტკეცილი.
არ მომწონს ესეთი საცურაო ტრუსიკები 
2. ყველაზე სხვანაირი საცურაო კოსტუმები კაცებისათვის…
ყველაზე მეტამ ამათზე ვიღადავე. ეს ჯიმ ქერი რაღამ გააგიჟა 
ავტორი - lex tempus
ამას წინათ ქალურ–კონფიდენციალური საუბრისას ერთმა ჩემმა მეგობარმა მითხრა: შენ გგონია, კაცებს არ აქვთ კრიტიკული დღეები? ყოველ ოთხ წელიწადში ერთხელ და მთელი თვის განმავლობაშიო…
მეც, რომელსაც ერთხელ შემთხვევით გადაშლილ “კოსმოპოლიტენში” მსგავსი რამ მქონდა წაკითხული, მივხვდი, რომ ფეხბურთის მსოფლიო ჩემპიონატზე ჰქონდა საუბარი.
ჰოდა, აჰა, დაეწყოთ კაცებს კრიტიკული დღეები!
ალბათ ძნელი წარმოსადგენია ოჯახი, სადაც ფეხბურთის ერთი გულშემატკივარი მაინც არაა. ასეთ შემთხვევაში გარანტირებულია ჩხუბი პულტის დასაკუთრებაზე. გამოსავალი – შეიძინეთ მეორე ტელევიზორი!
თუ ოჯახში ერთი და იგივე ქვეყნის ორი გულშემატკივარია, ჰარმონია მიღწეულად შეიძლება ჩაითვალოს; ორი მათგანი უფრო იოლად დასძლევს ოჯახის დანარჩენი წევრების წინააღმდეგობას.
თუ ოჯახში ორი ან მეტი სხვადასხვა ქვეყნის გულშემატკივარია, ნეიტრალურ ოჯახის წევრებს (სავარაუდოდ, დიასახლისებს) ვურჩევ, რაც შეიძლება შორს დამალონ ბასრი საგნები და სამზარეულოში მომდევნო თვის განმავლობაში მხოლოდ კარაქის დანით დაკმაყოფილდნენ!
თუ ოჯახში ფეხბურთის გულშემატკივრები არ არიან, მომდევნო ერთი თვე გარანტირებულია მოწყენილობა და ბუზღუნი: რა უბედურებაა, რით ვეღარ მორჩა?? ჩემი სერიალები მომენატრა!!!
ბარები ფან–კლუბებს გახსნიან და დაცვას გააორმაგებენ, რომ ჩხუბის უარყოფითი შედეგები აიცილონ თავიდან;
მაღაზიების დისტრიბუტორები ლუდის, მარილიანი მიწის თხილისა და ჩიპსების რაოდენობას გააორმაგებენ;
“ბირჟებზე” “ნაშების” ნაცვლად გუშინდელ თამაშებზე “იბაზრებენ”;
ყველა არხზე სულ მცირე საათში ერთხელ შაკირას ვიხილავთ თავისი Waka Waka – თი. (რა უბედურებაა მაინც ეს უნიჭო სიმღერა!)
მე არ მიყვარს ფეხბურთი, მაგრამ არ გამოვრიცხავ, ნახევარ და ფინალებს თვალი შევავლო. ბოლოს და ბოლოს, წარმოდგენა ხომ უნდა გქონდეს, რა ხდება მსოფლიოში! ვერსად გავექცევით იმ რეალობას, რომ თვის და სეზონის ყველაზე აქტუალური თემა სწორედ ფეხბურთის ჩემპიონატია!!!
შაკირა არა, მაგრამ წინა ჩემპიონატის ჰიმნი (თუ რაც ჰქვია!) თავისი კლიპით მართლაც ძალიან მომწონდა:
ეს კი 2002– ში იყო:
1994 – Gloryland:
P.S. სამწუხაროა, კიდევ ათეული წლები ვერ ვუგულშემატკივრებთ საქართველოს მსოფლიო ჩემპიონატზე, მაგრამ იხტიბარს არ ვიტეხ და ტკბილ მოგონებად დარჩენილი სიმღერით დავამთავრებ ამ პოსტს:
ავტორი: finiki
მამაკაცების მიერ შემუშავებული წესები ქალებისთვის, ყურადღება მიაქციეთ ნუმერაციას, თავისი მნიშვნელობით ყველა კანონი # 1-ია.
1. ზოგჯერ ჩვენ არ ვფიქრობთ თქვენზე, შეეგუეთ ამ იდეას.
1. არასოდეს შეიჭრათ თმა, არასოდეს. გრძელი თმა ყოველთვის უფრო მიმზიდველია. ერთ-ერთი უსერიოზულესი მიზეზი იმისა, რომ კაცები თავს იკავებენ ცოლის მოყვანისგან არის ის, რომ გათხოვების შემდეგ ქალები იჭრიან თმას, კაცს კი უკან დასახევი გზა აღარ აქვს.
1. შოპინგი არ არის სპორტი. და არა ჩვენ არასოდეს ვიფიქრებთ სხვანაირად.
1. ტირილი არის შანტაჟი.
1. ითხოვეთ ის რაც გინდათ. უფრო ნათლად, რომ ჩამოვაყალიბოთ: დახვეწილი მინიშნებები არ მოქმედებს! ძლიერი მინიშნებები არ მოქმედებს! ნათელი მინიშნებები არ მოქმედებს! უბრალოდ თქვით რა გინდათ!
1. გვიჭირს თარიღების დამახსოვრება. დაბადების დღეები, ქორწინების წლისთავი და სხვა ღირსშესანიშნავი თარიღები მონიშნეთ კალენდარზე, და რამოდენიმე დღით ადრე შეგვახსენეთ.
1. კაცების უმრავლესობას დაახლოებით 3 წყვილი ფეხსაცმელი აქვს. რატომ გადაწყვიტეთ, რომ ჩვენ ყველაზე კომპეტენტურები ვიქნებით იმ საკითხში თუ 30 წყვილი ფეხსაცმლიდან, რომელი მოუხდება თქვენს კაბას.
1. დიახ და არა სრულიად მისაღები პასუხებია თითქმის ყველა კითხვაზე.
1. მოგვაკითხეთ პრობლემით მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ მისი გადაწყვეტა გჭირდებათ, თანაგრძნობისთვის დაქალები არსებობენ.
1. თავის ტკივილი 17 თვის განმავლობაში პრობლემაა. მიაკითხეთ ექიმს.
1. ნებისმიერ რამ რაც ვთქვით 6 თვის წინ არ გამოიყენება არგუმენტებში და საერთოდ ჩვენს ნათქვამს ხანდაზმულობის ვადა გასდის 7 დღეში.
1. თუ თქვენ არ იცვამთ Victoria’s Secret-ის გოგონებივით, ნუ მოელით ჩვენგან, რომ მოვიქცევით საპნის ოპერის გმირებივით.
1. თუ ფიქრობ, რომ მსუქანი ხარ, ე.ი. ხარ. ამ კითხვას ჩვენ ნუ დაგვისვამთ, უარს ვაცხადებთ პასუხის გაცემაზე.
1. თუ ის რაც ჩვენ ვთქვით, შესაძლოა ინტერპრეტირებულ იქნას ორნაირად და ერთ-ერთი ინტერპრეტაცია თქვენ ნერვებს გიშლით, გარწმუნებთ, რომ ჩვენ მხედველობაში გვქონდა ნათქვამის მეორე ინტერპრეტაცია.
1. ნებისმიერ დროს, როდესაც რაიმე გაქვთ სათქმელი, თქვით…
იხილე გაგრძელება>>> finiki.wordpress.com
ამ პატარა გამოკითხვას უკვე რამდენიმე თვეა ვატარებთ და აი რამდენიმე კითხვა რომელიც რამდენიმეჯერ გამეორდა ჩვენ ანონიმურ რესპონდენტებს შორის.
- რატომ არქმევენ მამაკაცები თავიანთ ასოს სახელებს?
- როგორ გამოვცვალო საბურავი ?
- როგორ შეუძლიათ კაცებს ამდენიხანი სუფრასთან ჯდომა?
- რატომ არ დადიან კაცები ჯგუფურად ტუალეტში?
- რატომ აინტერესებთ სულ როგორი იყო წინა? შეყვარებული ლოგინში
- როგორი მკერდი უფრო უყვართ მამაკაცებს დიდი თუ პატარა?
თუ შენც გაგიჩნდა კითხვები მოგვწერე ან მეილით ან კომენტებში ან ფეისბუკზე. როგორც გინდა, ოღონდ მოგვწერე
ავტორი – ჯონი
კაცებს ხომ უყვართ წერა, ხუმრობა, შარჟების გაკეთება თემებზე: რატომ არ უნდა ანდო მანქანა ქალს, რატომ არ უნდა იყვნენ ქალები პოლიტიკაში ან რატომ არიან ქერები სულელები. ხოდა. აი, სამაგიეროც: რატომ არ უნდა ჰკითხო რჩევა მამაკაცს:
საგაზეთო სვეტი
ძვირფასო ჯონ!
იმედი მაქვს, დამეხმარები, თორემ მართლა საშინლად ვგრძნობ თავს.
ამასწინათ ჩვეულებრივ გავემართე სამსახურში, ჩემი ქმარი კი სახლში დავტოვე, ტელევიზორთან. ერთი მილიც არ მექნებოდა გავლილი, რომ მანქანამ ჯერ რაღაც ხმა ამოუშვა, მერე კი საერთოდაც გაჩერდა. ხოდა, ფეხით მომიწია სახლში დაბრუნება, რომ ქმრისათვის დახმარება მეთხოვა. სახლსი რომ შევედი, თვალებს ძლივს დავუჯერე. ჩემი ქმარი ჩვენი მეზობლის ქალიშვილთან ნებივრობდა ჩვენს საძინებელში.
მე 32 წლის ვარ, ჩემი ქმარი_ 34-ის, ჩემი მეზობლის ქალიშვილი კი 19-ის. მე და ჩემი ქმარი უკვე 10 წელია დაქორწინებულები ვართ. იმ გოგოსათან რომ შევუსწარი, დამალვა არც უცდია, ისე განმიცხადა, ერთმანეთს უკვე 1 წელია ვხვდებითო. ისიც მითხრა, რომ გაყრაზე საჩივრის შეტანას არ აპირებს. მე კი განადგურებული ვარ და არც ვიცი, როგორ მოვიქცე. ძალიან მჭირდება შენი რჩევა.
პატივისცემით, შეილა.
პასუხი:
ძვირფასო შეილა, მოკლე მანძილის გავლის შემდეგ მანქანის გაჩერება აშკარად ძრავის პრობლემებთან უნდა იყოს დაკავშირებული. ჯერ შეამოწმე, გაჩერება საწვავის ნაკლებობამ ხომ არ გამოიწვია. თუ ამის ბრალი არაა, მაშინ იქნებ მილებიც შეგემოწმებინა და სადენებიც. თუკი მანდაც რიგზეა ყველაფერი,
მაშინ საწვავის ტუმბოს ბრალი იქნება, რომელიც ალბათ დაზიანების გამო დაბალი წნევით მიაწოდებს საწვავს ინჯექტორებს.
იმედია, ჩემი რჩევა დაგეხმარება.
ავტორი: 13th Cinnamon
რამოდენიმე საინტერესო გამონათქვამი ცხოვრებაზე, კაცებზე, ურთიერთობებზე და ლეგენდარული "სექსი დიდ ქალაქში".
საინტერესოზე: Свободная женщина - та, которая позволяет себе секс до свадьбы и работу после замужества. (გერტრუდა სტაინი)
Мои грехи, заскоки, странности - суть проявленья многогранности, а не порочности натуры!!!
მოდაზე: Носите вещи так, как будто их пару... А второй находится у Мадонны. (რომელიღაც გადაცემაში მოვკარი ყური)
და ჭკვიანურობები "ქალთა ბიბლიიდან":
კაცებზე: Honey, before you buy the car you take it for a test drive!
ქალურ ბედზე:…
via top100.ge
ყველასათვის კარგად ცნობილმა მსახიობმა, მომხიბვლელმა და სექსუალურმა ევა მენდესმა (Eva Mendes) რეკლამირება გაუკეთა ჯინსების კოლექციას. გთავაზობთ ფოტოებს…
