ავტორი ნიკო ნერგაძე
ვის რა დაგიშავათ მაია ასათიანმა? ხუთშაბათს „პროფილის“ ახალი სეზონი იწყება და მისმა პრომომ სრულიად ფეისბუკის აღშფოთება გამოიწვია. ანტიმაიაასათიანიზმი ამ სოციალურ ქსელს არც მანამდე აკლდა. აქ „პროფილის“ და მისი წამყვანის საწინააღმდეგო ათზე მეტი ჯგუფი და გვერდია დარეგისტრირებული. თან, უბრალოდ საწინააღმდეგო კი არა, მოძულე. ერთს პირდაპირ „მძულს მაია ასათიანი“ ჰქვია. მეორეს „მეზიზღება მაია ასათიანი“. მესამეს - „დავახრჩოთ მაია ასათიანი“. კიდევ არის „მაია ასათიანი ლინჩის წესით უნდა გასამართლდეს“.
რა ვიცი. მე მგონია რომ ყვითელ, ბულვარულ, საჭორაო გადაცემებში ყველას სჯობია. კი, რამდენჯერმე „პროფილსაც“ გაუკეთებია საოცარი საშინელება, მაგრამ, როგორც წესი, გადაცემას „გოიმობისთვის“ ლანძღავენ და არა იმიტომ, რომ მაყურებლის სასეიროდ პატარა ბავშვი ატირა ან თენგო გოგოტიშვილის რასისტული გამონათქვამები არ ამოჭრა. ბოლო აღშფოთებებიც ხომ პრომოში ნაჩვენებ „დარიდური დარიდარალეებს“ მოჰყვა. გოიმობაა? ალბათ კი. სხვანაირი გადაცემა ბევრი იცით ქართულ ტელეარხებზე?
აი, რითი სჯობს მაია ასათიანი და მისი „პროფილი“ სხვებს:
1. გადაცემას ჩვენი ფულით არ აკეთებს. ხოლო ისინი, ვინც გადაცემებს ჩვენი ფულით აკეთებს, სატელევიზიო სეზონებს ისე იწყებენ და ისე ამთავრებენ, რომ ვერაკაცი ვერაფერს იგებს. როგორც ჩანს, საზოგადოებრივ მაუწყებელს დღეს ერთი, საკმაოდ მნიშვნელოვანი, ფუნქცია აქვს - იყოს ოპოზიციონერების სამიტინგო „ბოლო პასადკა“. მთელი ღამის „ფართის“ მერე ახალგაზრდები დილის ხუთ საათზე „მასპინძელოში“ მიდიან ხოლმე. სხვა არაფერია ღია. ზუსტად ასევე გადაწყვეტენ ხოლმე ოპოზიციონერები ერთი კვირის მიტინგობის მერე საზოგადოებრივი მაუწყებლის დალაშქვრას. ჯერჯერობით ამ სტრატეგიამ არ გაუმართლა, მაგრამ, ხომ იცით, ერთსა და იმავეს რომ აკეთებ და ყოველ ჯერზე ერთნაირ შედეგს იღებ, უპრიანია, იმავეს კეთება გააგრძელო. ვინძლო ბოლოს განსხვავებული შედეგი მიიღო.
2. მაია ასათიანი უწყინარია. მასზე თუ რამე კრიტიკულს იტყვი, სადღაც, გულის სიღრმეში, არ გეშინია, რომ მისი ქმარი გაბრაზდება და მეორე დღეს უცებ განყოფილებაში აღმოჩნდები; რომ ჯიბე უცებ სუბუტექსით გექნება გამოტენილი და ისეთ შარში გაეხვევი, რომ მერე, სიბერეშიც კი, წამყვანის სახელის უბრალო ხსენებაზეც მტკივნეული ფლეშბეკები გექნება. რომ წლების განმავლობაში ღამე ცრემლებით გაჟღენთილ ბალიშზე ჩახუტებული დაიძინებ და ყოველი დაძინების წინ თავში მხოლოდ ეს ორი სიტყვა დაგიტრიალდება: „რა მრჯიდა?“
3. გადასარევი რჩევა მომაფიქრდა კაცებისთის იხილე გაგრძელება >>> www.radiotavisupleba.ge
ორი აზრი
მომხრე
აკაკი გამყრელიძე
დაავადებათა კონტროლისა და საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ეროვნული ცენტრის დირექტორის მოადგილე
დასაწყისშივე მინდა აღვნიშნო, რომ საზოგადოებაში გავრცელებული ტერმინი "მსუბუქი ნარკოტიკი", სამედიცინო თვალსაზრისით, მცდარია. მით უმეტეს, როცა ვსაუბრობთ მარიხუანაზე, რომლის 2-3-ჯერ მოწევაც კმარა, რომ ნარკოტიკისთვის დამახასიათებელი ძირითადი თვისება - მიჩვევა და შემდეგში განმეორებით მიღების მოთხოვნილება გამოავლინოს; უფრო მეტიც, მარიხუანამ ერთხელ მოწევის დროსაც კი შეიძლება გამოიწვიოს ისეთი ფსიქიკური ძვრები, რომელზეც ფსიქიატრები დღემდე კამათობენ - არის ეს შიზოფრენია, რომელიც დაიწყო მარიხუანას მოხმარებით, თუ ჰაშიშური ფსიქოზი, რომელიც შიზოფრენიას ჰგავს. მარიხუანა ხშირად არის ის ნარკოტიკული საშუალება, რომლითაც ზოგადად ნარკოტიკების მიღებას იწყებენ და შემდეგ გადადიან სხვა ტიპის, საზოგადოების გამოთქმით, უფრო "ძლიერ" ნარკოტიკზე, მაგალითად ოპიუმზე. ანუ მარიხუანა საწყისი ეტაპია და ვთქვათ, ოპიატებისგან განსხვავებით, რომელთა მოხმარებას სჭირდება შპრიცი და მომზადება, გაცილებით ადვილად მოსახმარია. საქართველოში, ისევე როვორც მსოფლიოს 204 ქვეყანაში, საერთაშორისო შეთანხმების საფუძველზე, აკრძალულია ექიმის დანიშნულების გარეშე ნებისმიერი სახის ნარკოტიკული საშუალების მიღება. ბოლო წლებში დაიწყო საუბარი მარიხუანას სამკურნალო თვისებებზეც. არის ქვეყნები, მაგალითად იაპონია, სადაც მარიხუანა ონკოლოგიური ავადმყოფების მკურნალობისთვის, სიმსივნური ტკივილების დროს გამოიყენება. თუმცა იქ ასეთი გამოყენებაც მხოლოდ ექიმის დანიშნულებით ხდება. დღეს, როცა ლიბერალიზაციაზე ვსაუბრობთ, უნდა გავიხსენოთ თუნდაც მეზობელი რუსეთი, რომელმაც დაახლოებით 10 წლის წინ მოახდინა ლიბერალიზაცია, ანუ გააუქმა ნარკოტიკების მიღებაზე ადმინისტრაციული და სისხლის სამართლის დასჯადობის მუხლი. მიიღეს შემდეგი სურათი: 2004 წელს ფსიქიატრების ყრილობაზე მთავარმა ნარკოლოგმა გამოიტანა შედეგები, რომლის თანახმად, რუსეთის 16 ქალაქში 13 წლის ასაკში თითქმის ყველა მოიხმარდა ნარკოტიკებს. 2005-ში კანონი სასწრაფოდ აღადგინეს. ასეთივე შედეგი გვაქვს ჰოლანდიაში, როცა ამსტერდამის რამდენიმე რაიონში მოხდა მოხმარების დეკრიმინალიზაცია. ფაქტობრივად, ეს იყო არა კანონი, არამედ საპროცესო შეთანხმება სახელმწიფოსა და პოლიციას შორის, რომ პოლიციას ის რაიონები არ გაეკონტროლებინა. დღეს ჰოლანდიელი კოლეგები სერიოზულად ფიქრობენ, რომ ეს დაშვება ისევ გააუქმონ, თუნდაც იმიტომ, რომ იმ კვარტალში არა მარტო მარიხუანას, სხვა ნარკოტიკებსაც მოიხმარენ; ასევე იმის გამო, რომ იქ მარიხუანა ადვილად იყიდება, ადვილადვე გამოდის გარეთ. ძალიან რთულია ამ საკითხის თავიდან ბოლომდე განხილვა. ნარკომანია არ არის ინფექციური დაავადება, რომელიც შეიძლება შეგეყაროს. როცა ლიბერალიზაციაზე ვფიქრობთ, არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ნარკომანები არ არიან განყენებული ადამიანები, მათ გვერდზე საზოგადოებაა, ახალგაზრდა თაობა. ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაცია ითვლის სტატისტიკას, რომ ერთი ნარკომანი საშუალოდ ათ ადამიანს მოიზიდავს ნარკოტიკის გასასინჯად, რომლიდანაც 3 ნარკომანი ხდება. ამაზეა ლაპარაკი. ახალგაზრდა ასაკში უფრო დიდია კანონის შიში, ვიდრე შეგნება იმისა, რომ ნარკოტიკი ცუდია. მე, როგორც ექიმს, მეცოდება ჩემი ავადმყოფები, რომლებიც ისჯებიან იმის გამო, რომ ავადმყოფები არიან. მაგრამ ეს რომ არ გვქონდეს, უარეს მდგომარეობას მივიღებდით. რაც შეეხება ამ ხალხის დახმარებას, ლიბერალიზაცია კი არა, საჭიროა, საზოგადოებამ ერთი მხრივ სახელმწიფოს, მეორე მხრივ საკუთარ თავს მოსთხოვოს, გააკეთოს რამე ნარკომანიის აღმოსაფხვრელად. დღეს ჩვენ არ გვაქვს რეაბილიტაციის ცენტრი, არა გვაქვს სავალდებულო მკურნალობის საშუალება, არადა, ნარკომანი ხშირად თვითონ თხოულობს, - ჩამკეტეთ, რომ თავი დავანებოო. მართალია, ჩვენთან სახელმწიფომ დაიწყო ზრუნვა სავალდებულო მკურნალობის სტაციონარის გაკეთებაზე, მაგრამ ეს ჯერ საკმარისი არაა. ეკონომიკური მდგომარეობის გამო, ბევრი რამ გვაკლია. ჯერჯერობით არც საქართველო და არც ჩვენზე ბევრად უფრო მოწესრიგებული მსოფლიოს სხვა ქვეყნები ლიბერალიზაციისთვის მზად არ არიან. მით უმეტეს, ქართველებს ხასიათში გვაქვს, ოღონდ რამეზე "შევჯდეთ" და სიამოვნება მივიღოთ.
მოწინააღმდეგე
ნიკო ნერგაძე
ჟურნალისტი
ნარკოტიკების "მძიმედ" და "მსუბუქად" დაყოფა, ორგანიზმისთვის მიყენებული ზიანის გარდა, იმითაც განისაზღვრება, თუ რა დოზით იწვევს ის ფიზიკურ დამოკიდებულებას და რამდენად რთული და მტკივნეულია მისთვის თავის დანებება… >>>იხილე გაგრძელება>>> liberali.ge
ავტორი: ნიკო ნერგაძე
ქართველ ბლოგერებს (ალბათ არა მარტო ქართველებს, მაგრამ მაგას რა მნიშვნელობა აქვს), აქვთ ასეთი ერთგვარი თამაში. ერთი დაწერს რამე თემაზე. ვთქვათ - რომელია ჩემი საყვარელი პოკემონი (ცხადია, მადკიპი!), ან - რატომ ვარ ასეთი რაღაცნაირი... მერე „დათაგავს“ (თუ „დათეგავს?“ რად დუმხარ, ორთოგრაფიულო ლექსიკონო?) სხვებს და იმათაც ამ თემაზე უნდა წერონ და მერე სხვები დათაგონ და ასე, ვიდრე ბლოგერთა მარაგი არ ამოიწურება. მოკლედ, ერთგვარი „შეგრჩას“ თამაშია, ან კიდევ, სკოლაში „აჩკო“ რომ იცოდნენ ხოლმე და ტუალეტში უკან ხელაფარებულს რომ უნდა გევლო. ისე, რა მაგის პასუხია, მაგრამ ზრდილობიანად ფეხსალაგს რომ ამბობენ ხოლმე, ბევრად უარესი ასოციაციები მიჩნდება, ვიდრე ტუალეტზე. ფეხსალაგის გაგონებისას სკოლის ტუალეტის სუნი მახსენდება. არადა, თითქოს დიდი ოთახი უნდა წარმოიდგინო, სადაც ფეხები ალაგია...
მოიცა, საქმეს მოვუბრუნდეთ. რაღაც ხნის წინ ასე მეც დამთაგეს. ეს „რაღაც ხანი“ კაი თვენახევრის წინ იყო, მაგრამ, მოდი, არ შევიმჩნიოთ. თემა იყო ”ქუჩაში რომ შემოგხვდეთ...“. მოკლედ, როგორც მივხვდი, უნდა დაწერო, შენი აზრით, როგორ გხედავენ სხვები, ქუჩაში რომ მოდიხარ. ჰოდა, ერთი მხრივ, როდესაც გეთამაშებიან, უნდა ითამაშო და არ დაემსგავსო ჩემს მეგობარ კოკის, რომელსაც რომ ეტყვი, მოდი, ცხრანი ვართ და მაფია ვითამაშოთო, იტყვის, მე მეზარება და არ მინდაო და გაღმა გასული თვალებით მესიჯობას გააგრძელებს. მეორე მხრივ, თემაზე, „ქუჩაში რომ შემოგხვდეთ...“ დასაწერი ბევრი არაფერი მაქვს. თუ ვინმეს აინტერესებს, მაგისთვის ფეისბუკი არსებობს. თუ მაინცდამაინც, აჰა - „ქუჩაში რომ შემოგხვდეთ დაინახავთ ზომიერად მსუქან, მელოტ აღარცთუისეახალგაზრდას, რომელიც ამოუხსნელი მიზეზებით ზიგზაგებით მოდანდალებს“ (არ ვიცი რატომ, მაგრამ სწორ ხაზზე ვერ დავდივარ). აჰა. მოვრჩი.
მაგრამ, თამაში თამაშია და, კიდევ ერთხელ, არ უნდა დავემსგავო ჩემს მეგობარ კოკის, რომელიც, თუ ეტყვი, ბარემ ოთხნი ვართ და ნამიოკობანა ვითამაშოთო, დაემსგავსება სულს, ჯერეთ უმანკოს, მხურვალე ლოცვით მიქანცებულს და მესიჯობას გააგრძელებს. ამიტომ, მოდი ჩავერთვები და მეც მოვიფიქრებ ახალ თემებს. ოღონდ ისეთებს, მარტო საკუთარი თავის აღწერა რომ არ იყოს და ერთმანეთისგან რამე ვისწავლოთ.
მამის დარიგებები, რომლებსაც ყოველთვის ვასრულებ
მამაჩემის აღმზრდელობითი მიდგომა ასეთი იყო - გაიზრდება და თავისით ისწავლის. ამის მიუხედავად, ძალიან იშვიათად, მაინც გადაწყვეტდა ხოლმე, რომ გამოცდილება გაეზიარებინა. ამ რჩევებს შეძლებისდაგვარად ყოველთვის ვასრულებ ხოლმე. >>> იხილე გაგრძელება >>> www.tavisupleba.org
ავტორი ნიკო ნერგაძე
ამას წინათ მუშაობა დავიწყე ფილოსოფიურ ტრაქტატზე, რომლის სახელწოდებაცაა: „კახა ბენდუქიძე - დიდი მოაზროვნე თუ უდიდესი მოაზროვნე?“ მასალების მოძიებისას გადავაწყდი ბენდუქიძის ბლოგს და მისი ერთი პოსტითშთაგონებულმა, გადავწყვიტე სია ჩამომეწერა, თუ რა მომწონს და რა არ მომწონს ცხოვრებაში.
მე მომწონს:
• მხატვრული ფილმი „დიდი ლებოვსკი“.
• გაზაფხულის საღამოს საამური სიო.
• პიცა.
• ინტერნეტი მობილურში. სვამ მეგობრებთან ერთად და ამ დროს ვიღაცა იკითხავს, აბა, თუ გახსოვთ „ბემბი“ ვინ დაწერაო. როგორ გაიხსენებ ვიკიპედიის გარეშე?
• სიმართლე.
• „ლოსტის“ პირველი, მეორე და მესამე სეზონები. მეოთხე სეზონის მეორე და მეექვსეს პირველი ნახევარი.
• ფული როცა მაქვს.
• სუპ-ხარჩო.
მე არ მომწონს:
• „ლოსტის“ მეოთხე სეზონის პირველი ნახევარი და, განსაკუთრებით, ფინალი.
• გამოთქმა „არა უშავს, მაგრამ უკეთესი შეიძლებოდა“. არავის არაფერს ეუბნება და პირში ცუდ გემოს გიტოვებს. ქართული კრიტიკის დიდი ნაწილი სწორედ ეს ფრაზაა სხვადასხვა ვარიაციებით.
• კინოში რომ მინდა წასვლა და სულ ქართული ფილმები რომ გადის. თუ არჩევანი გაქვს „მაიტა ნასოსს“, „ოცნების ქალაქსა“ და „სპამს“ შორის, ესე იგი, არჩევანი არც გქონია…
ავტორი ნიკო ნერგაძე
აი, ვის აქვს ”რეალ ტივიში” მომუშავეებზე მეტი სინდისი:
- მევახშეებს და ქორვაჭრებს
- მატერაცის
- ყოფილი საგზაო ინსპექციის თანამშრომლებს
- კატა ბაზილიოს და მელა ალისას
- უსინდისო რამაზს (ჩემი მოგონილი ტიპია, რომელიც უსინდისობით არის ცნობილი)
***
რამდენი უნამუსო სიუჟეტი გაუკეთებიათ და სტატია დაუწერიათ საქართველოში, მაგრამ ”რეალ ტივისებურად” ამაზრზენის ნახვა ამაზრზენი სიუჟეტების მკვლევარ პროფესორებსაც კი გაუჭირდებათ. მეცნიერული ფაქტია, რომ ”რეალ ტივი” ხელს უწყობს გლობალურ დათბობას - თითოეული სიუჟეტის ეთერში გასვლისას 12 ანგელოზი კვდება და თოთო ბავშვების უმანკო სიცილს 6 ერთეულით აკლდება უმანკოება. კვლევების შედეგად დადგინდა, რომ ”რეალ ტივის” სიუჟეტების ყურება ორსულობის დროს საფრთხეს უქმნის ნაყოფის ჯანმრთელობას. ბოროტი ამერიკული კორპორაცია მომავალში ”რეალ ტივის” გამოიყენებს პლანეტა პანდორაზე იმ მანათობელი ხის გასახმობად.
***
ორიოდე სიტყვა მათთვის, ვინც ბედნიერ, ვარდისფერ სამყაროში ცხოვრობს, ბაბუაწვერებს უვლის და ამ არხის შესახებ არაფერი გაუგია. ქალაქში რომ ბილბორდები იყო, რომელსაც ტიტველი კაცი ეხატა და ”დაინახე შიშველიო”ეწერა, სწორედ ”რეალ ტივის” რეკლამა იყო. არხს გურამ დონაძე ხელმძღვანელობს და, როგორც ამბობენ, ან შინაგან საქმეთა სამინისტროს ეკუთვნის და ან კიდევ სარუმანს. ”რეალ ტივის” საინფორმაციო გამოშვებას ჰქვია ”ტაიმ ნიუსი”, რაც ქართულად ითარგმნება როგორც „დრო ახალი ამბები“, ან, უკეთეს შემთხვევაში - „დროის ახალი ამბები“. ეს შესაფერისი სახელი იქნებოდა მომავლის რომელიმე საინფორმაციო გამოშვებისათვის, როდესაც ადამიანებს უკვე შეეძლებათ დროში მოგზაურობა და ეს გადაცემაც სწორედ დროში გადაადგილების თემას მიეძღვნება. ასე კი „ტაიმ ნიუსი“ უბრალოდ სულელურად ჟღერს.
თუმცა „რეალ ტივი“ ”ხელი გავიქნიე ფეხი” ინგლისურის გამო არ არის აღსანიშნავი. ”რეალ ტივიზე”, ძირითადად, ოპოზიციის ლანძღვას ნახავთ. ამაში თავისთავად არც გასაკვირია რამე და არც მაინცდამაინც საშინელი. განსაკუთრებულია ”რეალ ტივის” მიერ ამ საქმისადმი ახლებური და შემოქმედებითი მიდგომა. ტიპური სიუჟეტი ამ არხზე ასეთია: აჩვენებენ ირაკლი ალასანიას საარქივო ჩანაწერებს და ყვებიან, რომ ის დილას ჩაისთვის წყლის ნაცვლად ობოლი ბავშვების ცრემლებს ადუღებს და საერთოდაც, ცუდი ადამიანია. თუმცა მხოლოდ ალასანიას არ სჯერდებიან. აი, ვთქვათ, გადაცემა აქვთ ეგეთი, „რეალური ზღაპარი“ ჰქვია, ანიმაციაა, რომლის ერთი სერიის სიუჟეტი ასეთია - სააკაშვილი ლომია და კარგი ნაძვის ხე აქვს. ოპოზიცია კი რაღაც ჩუხანი ცხოველების სასტავია, რომლებსაც ასევე ჩუხანი ნაძვის ხე აქვთ და ამიტომ გადაწყვეტენ, კარგი მოიპარონ. მოიპარავენ და უხარიათ. ამ დროს კი ლომი სააკაშვილი მაგიურ სიტყვებს წარმოთქვამს და ახალი, კიდევ უკეთესი ნაძვის ხე გაჩნდება.
ჭირი იქა, ლხინი აქა...
ერთხელ კიდევ ”რეალ ტივიზე” ასეთი სიუჟეტი გავიდა. ჟურნალისტმა ზოოპარკში სტენდი დადგა, რომელზეც ოპოზიციის ლიდერები იყვნენ გამოსახული. გამვლელებს ეკითხებოდა, რომელი ლიდერი რომელი ცხოველს ჰგავსო. ეს რომელიმე მიმდინარე ამბავთან კი არ იყო დაკავშირებული, არამედ უბრალოდ იმისთვის იყო, რომ ჟურნალისტს გემრიელად გამოეთქვა, ბესელია გველია, კუკავა კი მაჩვიო. სხვათა შორის, რესპონდენტებმა არ იცოდნენ, რომ იღებდნენ. მე ვინ მითხრა?…
ავტორი – ნიკო ნერგაძე
უკრაინის საპრეზიდენტო არჩევნები და იქ ქართველი დამკვირვებლების ჩასვლა ქართულ პრესაში კვლავინდებურად ერთ-ერთ მთავარ თემად რჩება. ”ვინ იყვნენ 17 იანვარს საქართველოდან უკრაინაში ჩასული პირები, ვისგან დაფინანსდნენ და რა უნდოდათ ამ რაოდენობით უკრაინაში - ამასთან დაკავშირებით ხელისუფლება ამ დრომდე კომენტარს არ აკეთებს”, - წერს ”რეზონანსი” სტატიაში, რომლის სათაურიცაა ”ვინ წავა საქართველოდან უკრაინის არჩევნების მეორე ტურზე”.
აქვე წაიკითხავთ სტატიას იმის შესახებ, რომ უკრაინული მედიის მიერ გავრცელებულ ჩანაწერში, სადაც, როგორც ისინი ამტკიცებენ, გივი თარგამაძე ვინმე კონსტანტინეს ელაპარაკება, ნახსენები პირები გია და ლაშა, შესაძლოა, უკრაინაში მყოფი ქართველი კანონიერი ქურდები იყვნენ. გია ხმელიძე, იგივე ხმელო, და ლაშა შუსანაშვილი რუსთაველები არიან და დონეცკში დიდი გავლენით სარგებლობენო, წერს ”რეზონანსი”. ”ხმელო დონეცკში საწარმოებს აკონტროლებს და კარგი კავშირები ჰქონდა ”იაპონჩიკტან”, ახლა კი ”ურალმაშში” კახა ბენდუქიძის კუთვნილ წილს აკონტროლებს”, - წერს ”რეზონანსი”.
”ვერსია” წერს სკოლებში დაგეგმილი ცვლილებების შესახებ: იქ სპეციალური ტერმინალები დაიდგმება და ბუფეტებში მოსწავლეები ნაღდ ფულს აღარ გადაიხდიანო. ”ელექტრონული ბარათებისა და ტერმინალების აჯაფსანდალი” ბენდუქიძე-გურგენიძის კუთვნილი ”სახალხო ბანკისთვის” კეთდებაო, - წერს ”ვერსია”.
”ახალ თაობაში” წაიკითხავთ ინტერვიუს ქრისტიან-დემოკრატ ლევან ვეფხვაძესთან. ”ზურაბ ნოღაიდელს პატივს ვცემ თუნდაც იმიტომ, რომ იმას აკეთებს, რისი სურვილიც ჰქონდა, ამ შემთხვევაში - ღიად დაესახელებინა თავისი საგარეოპოლიტიკური პარტნიორი”, - ამბობს ის და ამატებს: ”ყველას არ ეყო ამის ვაჟკაცობა, მიუხედავად იმისა, რომ ბევრს ჰქონდა ცდუნება რუსეთში ევლო.”
”საქართველოს რესპუბლიკაში” წაიკითხავთ ინტერვიუს მწერალ ჭაბუა ამირეჯიბთან. ”ჩვენი უბედურება ერთობლივი ეროვნული მიზნის უქონლობაა, მიზნისა, რომელიც შეკრავდა, გააერთმთლიანებდა და გააერთმიზნიანებდა ქართველ ერს”, - უთხრა მწერალმა ”საქართველოს რესპუბლიკას”.
”24 საათი” ოსკარების უცხოენოვანი ფილმების ნომინაციის ნახევარფინალზე წერს. კინოაკადემიამ 9 ფილმი შეარჩია, რომელთაგანაც ბოლოს 5 დარჩება და ამ 9-ში გიორგი ოვაშვილის ”გაღმა ნაპირი” ვერ აღმოჩნდაო. ”ეს ნამდვილად მოსალოდნელი იყო, რადგან ის, რაც ჩვენ გვაღელვებს, სულაც არ ნიშნავს, რომ უცხოელებსაც აუტოკებს გულს. ხოლო ის, რაც ჩვენ საუკეთესო გვგონია, სხვებისთვის დიდი ხანია განვლილი ეტაპია”, - წერს ”24 საათი”.
ავტორი ნიკო ნერგაძე
მოდი ერთმანეთს ამბები მოვუყვეთ. მართლა. ასე იმიტომ კი არ ვიწყებ რომ მე რამე საინტერესოს მოვყვები და მორჩა და ეს ”ერთმანეთს” სიტყვის მასალაა. ჯერ ერთი, რის დაწერასაც ვაპირებ მაინცდამაინც საინტერესო არ არის. უფრო საუბრის დასაწყებად გამოდგება. თანაც, სად ერთი რომ იფიქრებს და დაწერს და სად ბევრი რომ იზამს ასე. როგორც იტყვიან, რამხელათი წინ ვიქნებით!
ჰოდა, ასეთი თემა მოვიფიქრე. მოდი ისეთი უცნაური სცენები გავიხსენოთ, ადრე რომ შევსწრებივართ და არ ვიცით როგორ დამთავრდა, არადა გვაინტერესებს. ერთგვარი დეტექტივის თუ დრამის შუა ფურცლები. რაც ხდება საინტერესოა, მაგრამ არც მანამდე ვიცით რა იყო, არც ის - მერე როგორ გაგრძელდა და ვერც ვერასოდეს გავიგებთ. ვნახოთ რა გამოგვივა.
მე ჩემებს გეტყვით, თქვენ თქვენები დაამატეთ.
დავიწყებ.
ასე მესამე ან მეოთხე კლასში ვიქნებოდი. მაშინ დოლიძეზე ვცხოვრობდი და 61-ე სკოლაში ვსწავლობდი. მორჩა გაკვეთილები და ვიფიქრე ზოოპარკში წავალ, სპილო ბაჩოს დავხედავ თქო. მაშინ ცოცხალი იყო. ან, იქნებ არც მივდიოდი ზოოპარკში. რა მნიშვნელობა აქვს. სადაც მივდიოდი აღარ მივედი. ხილიანის კუთხეში კინაღამ მანქანა დამეჯახა. ძალიან სწრაფად მოდიოდა. გაძეძგილი იყო ხალხით. უკან ხუთნი ისხდნენ უკიდურესად სერიოზული სახით. ყველა შავგვრემანი იყო ერთის გარდა. იმიტომ მახსოვს, რომ ის ერთი ძალიან გამოირჩეოდა. შავი სათვალე ეკეთა და სრულიად თეთრი სახე ჰქონდა. არაბუნებრივად თეთრი. ცარცივით. ალბათ დაძაბულობისგან. ხელში პისტოლეტი ეჭირა და წინ, მძღოლის გვერდით მჯდომის კეფაზე ჰქონდა მიბჯენილი. მძღოლის გვერდით მჯდომი ტიროდა. ასე ჩაიქროლეს. ზოოპარკში წასვლა გადავიფიქრე (თუ მართლა იქ მივდიოდი) და სახლში ავბრუნდი. დენი არ იყო. ცოტა ხანს ვფიქრობდი, ნეტა რა ხდებოდა თქო და მერე ამოვიგდე თავიდან. რამდენიმე დღის წინ გამახსენდა.
ახლა მეორე. ასე, ოთხიოდე წლის შემდეგ უნივერსიტეტის წინ გაჩერებაზე ვიდექი და 27 ნომერ ავტობუსს ველოდებოდი. მგონი 27-ს. ეგ არ იყო, ვაკიდან სპორტის სასახლესთან რომ მიდიოდა? რა მნიშვნელობა აქვს. მთავარია, რომ მოვიდა. როგორც ყოველთვის, ხალხით იყო გაძეძგილი. უკანა კარი, ბუნებრივია, არ იკეტებოდა და ზედ უნდა დაკიდებოდი. მიყვარდა ეგრე. ის-ის იყო იძვრებოდა, რომ უკანა კარს ასე, 40 წლის კაცი ამოახტა. იქ დაკიდებულებს აქეთ-იქით გვწევდა და შიგნით მიძვრებოდა. რაღაცნაირი ჩია, გამხმარი კაცი იყო. თვალები აქეთ იქით გაურბოდა. ვქირობდი, ხომ ხედავს, რომ შიგნით ადგილი არ არის, ან დაეკიდოს ჩვენსავით და ან შემდეგს დაელოდოს თქო. ამ დროს უკნიდან ორი მოხეული ტიპი მოვიდა. ამ კაცს ხელი მოჰკიდეს და უკვე დაძრული ავტობუსიდან ჩამოსვეს. უსიტყვოდ. სერიოზული სახეები ჰქონდათ. არც ამ კაცს გაუწევია წინააღმდეგობა. უცებ მომჩვარდა. ვუყურებდი და პირდაპირ სადარბაზოში შეაციმციმეს. მერე ავტობუსმა ვარაზისხევში ჩაუხვია და გაჩერება აღარ ჩანდა.
მესამე და მეყოფა. ისევ მესამე თუ მეოთხე კლასში ვარ. მორჩა გაკვეთილები და სახლში ვბრუნდები. 17-სართულიან კორპუსში ვცხოვრობდი. ხომ იცით როგორი კორპუსებია. ჯერ კიბეებით დიდ სადარბაზოში უნდა შეხვიდე და მერე კიდევ ლიფტების სადარბაზოში. მარჯვნივ პატარა ლიფტია, მარცხნივ - დიდი. დიდი ლიფტი თითქმის არასდროს მუშაობდა ხოლმე. ამ დიდი კიბეების შუაშიც არ ვიყავი მისული რომ რაღაც უცნაური ხმა შემომესმა. ქალი კვნესოდა. ასე - მმმ. მმმ. მმმ. კატის ხმას გავდა. ყურადღება მაინცდამაინც არ მიმიქცევია. ლიფტებთან რომ მივედი აღმოვაჩინე, რომ ამ ხმებს მეზობელი გოგო გამოსცემდა…
იხილეთ ვრცლად >>>
ავტორი ნიკო ნერგაძე
ეხლა, რა ხდება. ბლოგის განახლება ძალიან დამიგვიანდა (ჯერ ასეთი რამ არ მომსვლია!). ვიჯექი და მაინცდამაინც საინტერესო ვერაფერი დავწერე. სათაური მოვიფიქრე მარტო. აი, ახედეთ მაღლა. ეგაა. ცუდი მე მგონი არ არის. არა, არც განსაკუთრებულად კარგია, მაგრამ გამოდგება. ისე, როგორც წესი სათაურს ბოლოს ვარქმევ ხოლმე. ეხლა პირიქით გამოვიდა. თან, ისე მოხდა, რომ სათაურს დანარჩენ სტატიასთან მინიმალური კავშირი აქვს. (ისე, სტატია მუსიკაზეა... რა ვიცი, ქვევით კიდევ კარგა სამ აბზაცში არ ვახსენებ და იქნება არ გინდა მუსიკაზე კითხვა და მერე რომ არ თქვა, მე პინგვინებზე მეგონა და ეს კიდევ მუსიკაზე ყოფილაო).
მოკლედ, ვიფიქრე, ვიდრე ფორმას დავუბრუნდები რამე ძველ სტატიას გადმოვაბლოგებ მეთქი. ეგრეც გავაკეთე. ცოტა შევკვეცე, მოძველებული რაც იყო გადავაკეთე (აგვისტოში ომი გვქონდა რუსეთთან და კიდევ ”ოაზისი” დაიშალა) და კონტექსტი შევუცვალე. ადრე ერქვა "ბალღამობანა: რაც შენ გიყვარს არ ვარგა". "ანაბეჭდში" გამოქვეყნდა. ეხლა ჰქვია "ფიქრები წარსულსა და მომავალზე (დგც დგც რემიქსი)". პირველი სათაური ჯობდა.
დაურემიქსებელი სტატიის აზრი იყო, რომ მკითხველისთვის ნერვები უნდა მომეშალა. ისე, გასართობად. პრინციპში, ნერვები წესით ახლაც უნდა მოუშალოს ზოგს, მაგრამ ამჯერად სხვა სოუსი გვაქვს. რომ, აი, ახალი ათწლეული იწყება და მოდი ის მუსიკოსები ვახსენოთ, ვინც გასულ დეკადაში იყო პოპულარული საქართველოში და ამ პოპულარობას მაინცდამაინც არ იმსახურებდნენ. ასე დაგვებადა ახალი სათაური.
გასულ დეკადაში პოპულარული სამი ჯგუფი, რომლებიც, ჩვენი ექსპერტული მოსაზრებით, ამ პოპულარობას არ იმსახურებდნენ არ ერითმება, მაგრამ, ფაქტობრივად, ზუსტია.
ეს მუსიკოსები რამდენიმე კრიტერიუმის მიხედვით შევარჩიე. ჯერ ერთი, ცნობილები უნდა ყოფილიყვნენ. აბა, ისე რა აზრი აქვს. შეიძლება მივდგე Joan of Arc-ს ან Godspeed You! Black Emperor-ს, მაგრამ რეაქცია სულ ორ კაცს ექნება და ეგ კიდევ ვის ეყოფა. ასევე, ჯგუფები ბევრისთვის საყვარელი უნდა იყოს. ანუ, უბრალოდ კი არ უსმენდნენ, უნდა ამბობდნენ: აი ეს არის ჩემი საყვარელი ჯგუფიო. აბა, ისე ნახევარი თბილისი ადრიანო ჩელენტანოს უსმენს, მაგრამ რომ აგინო, გული ძალიან არავის დასწყდება. ასევე, ისეთ ხალხს უნდა უყვარდეს, მუსიკის სმენაზე რომ დებს თავს. თორემ რამდენიც გინდა იმდენია, “აეროსმითი” რომ უყვარს და სულ არ ადარდებს, რომ ბოლო 20 წელს გამოსული მათი ყოველი ახალი სიმღერა ზუსტად იგივეა, რაც წინა, ოდნავ შეცვლილი ტექსტით. ამათი მოყვარულებისთვის სულ ერთია, რას იტყვის სხვა მათ მუსიკალურ გემოვნებაზე. სულ ერთი რომ არ იყოს, რამე ნორმალურს მოუსმენდნენ.
ამას გარდა, არ შევეხები ქართულ მუსიკას, თურქულებს, გერმანულ ამაზრზენ ტექნოებს და რუსულ პოპს. ხელშეუხებელთა კატეგორიაში გადიან მსოფლიო მუსიკის ისტორიაში ყველაზე სამარცხვინო მიმდინარეობის – ნიუ მეტალის წარმომადგენლებიც - "კორნი", "ლიმპ ბიზკიტი" და ძმანი მათნი. არც Creed-ს, Nickelback-ს და ეგეთებს ვახსენებთ. ამათ ბევრი მსმენელი ჰყავთ, რასაც ალბათ შეიძლება რაღაც რაციონალური, მეცნიერული ახსნა მოვუძებნოთ – ჩერნობილის კატასტროფის დაგვიანებული შედეგი, მასონების გლობალური შეთქმულება ან ამერიკის მთავრობის მიერ განხორციელებული საიდუმლო ექსპერიმენტი, მაგრამ, როგორც ჩანს, უბრალო მოკვდავები ამას ვერასოდეს ჩავწვდებით.
აბა, ვინ?
თავიდან ექვსეული გავაკეთე და ძალიან გრძელი გამოვიდა. მერე "კოლდპლეი" და "ოაზისი" გავაერთიანე და მაინც გრძელი იყო. ამიტომ გორან ბრეგოვიჩი და "რედ ჰოტ ჩილი პეპერსი" ამოვაგდე და საბოლოოდ სამეულად გადავაქციე. ამოგდებულებს კიდევ იმიტომ ვახსენებთ, რომ ნერვები მოგეშალოს, მაგათ რაღას ერჩოდიო. ბოლოს აი, ასეთი სამეული გამოვიდა:
3. Oasis
რას ვერჩი: ყველა წესის მიხედვით აქ Coldplay უნდა ჩაგვესვა. ჯგუფი ყოვლად აუხსნელი მიზეზების გამო, რა ხანია, სუპერბენდად გადაიქცა. ეს მიუხედავად იმისა, რომ მათი მუსიკა დიდწილად Bends-ის დროინდელი Radiohead-ის დაუნი ბიძაშვილია. "კოლდპლეის" სტილს ბევრი (ჯერჯერობით მარტო მე) სლიპ-როკს ან ვეჯაინა-როკს უწოდებს. ამის მიუხედავად, მესამეზე მაინც "ოაზისია".
ეხლა საქმე: კარგი, პირველ ორ ალბომს არა უშავს, მაგრამ მერე? 1997 წლის Be Here Now მოსაწყენი, პრეტენზიული, გადაპრიალებული ნეხვი იყო, რომელიც თავიდან კრიტიკოსებმა ადიდეს და ცაში აიყვანეს, მაგრამ მხოლოდ იმიტომ, მანამდე Morning Glory ჰქონდათ გალანძღული, ის კი შემდეგ მაინც პოპულარული გახდა. ჰოდა, ახლაც, ემანდ არ შევცდეთო, და აქეს. გამოსვლის პირველ ორ კვირაში ალბომის მილიონი ეგზემპლარი გაიყიდა - რეკლამისა და დიდი მოლოდინის ხარჯზე, მაგრამ იმ ორი კვირის მერე, აღარც არავის უყიდია. ალბომის გამოსვლიდან ერთი წლის შემდეგ Melody Maker-ი წერდა, Be Here Now ნომერი პირველი დისკია, რომელსაც მომხმარებლები მეორადი დისკების მაღაზიაში აბარებენო. შემდეგი ალბომებიც, შეიძლება ძალიან ცუდი და საზიზღარი არ ყოფილა, მაგრამ არც კარგი იყო. ერთი სიტყვით რომ დაახასიათო "ოაზისის" ბოლო 15 წლის შემოქმედება, ეს სიტყვა იქნება – არანაირი. ამას დავამატოთ ისიც, რომ დიდი ორიგინალურობით ჯგუფი არც არასდროს გამოირჩეოდა. პლაგიატში ბრალდებებს ძმები გალაჰერები ხშირად არც უარყოფდნენ. აი, ყველაზე უარესი ვთქვათ. იცით, საიდან აწაპნა ნოელ გალაჰერმა "ოაზისის" მეორე სინგლის, Shakermaker-ის მელოდია? "კოკა-კოლის" სარეკლამო ჯინგლიდან. მართლა. მერე იმ ჯგუფმა, ვინც ორიგინალი დაწერა, "ოაზისს" უჩივლა და მოუგო კიდეც. მერე ნოელი ამტკიცებდა, მუსიკა მაგათ კი არა, "ბიტლზს" მოვპარე, მელოდია Flying-იდან ავიღეო (ინსტრუმენტალია Magical Mystery Tour-ში, თავისთავად დიდი ვერაფერი შვილი).
ნიკო, თუ ასეთი ცუდია, აბა რატომ არიან ასე პოპულარულები? ბრიტანელები, ზოგადად, თავისებური ხალხია…
ავტორი: ნიკო ნერგაძე
აგვისტოს ომზე ამერიკული ფილმის გადაღება დასრულდა. ახლა ყველამ ვიცით, რაც მოხდება. საქართველოს ჰოლივუდი მოაწყდება და უამრავ ახალ ფილმს გადაიღებენ. ჩვენც არ უნდა დავხვდეთ ხელცარიელები და რამე უნდა დავახვედროთ. ჰოლივუდს უყვარს სიკველები, პრიკველები, რიმეიკები და მეორე სერიები. მოდი, იდეები მივაწოდოთ. მე ჩემს ვერსიებს დავწერ, თქვენ თქვენები მიამატეთ კომენტარებში და ქვეყანაც აღარ ჩამოიშლება.
ჩიორა 2: დაბრუნება
რეჟისორი: უეს კრეივენი
რატომ ეს ფილმი? თუ არ გახსოვთ ან არ გინახავთ, აი, რა ხდება 1984 წელს გადაღებულ ”ჩიორაში”: თბილისელი ნიკა და მარი ბათუმში გაიპარებიან და იქ ლაგოდეხელ ჩიორას გაიცნობენ, რომელიც ამათ დაუმეგობრდება და თან მარი შეუყვარდება. ჩიორა ფულის საშოვნელად მანქანებს უვარდება ხოლმე ველოსიპედით და მერე მანქანის პატრონებს ფულს ართმევს. ერთხელაც არ გაუმართლებს და მოკვდება. ბოლოს მარი მიხვდება, თუ სად არის სინამდვილეში დაბუდებული ნამდვილი სიყვარული და ნიკას მიატოვებს. ფილმში ხაზგასმული კი არ არის, მაგრამ წესით მარის გადაწყვეტილებაზე გავლენა ნიკას ჩაცმულობასაც უნდა მოეხდინა. უკიდურესად მოტკეცილი თეთრი შარვალი აცვია ნიკას. ისეთი, აი, ყველაფერი რომ ჩანს. არ ეგების კაცს მეტისმეტად მოტკეცილი თეთრი შარვლით სიარული.
იკითხავთ, სიუჟეტი ხომ დასრულდა, სასიკველე აქ რა არის, სასიკველე მე ვარ მხოლოდ, ასე კარგად გაზრდილიო. ესე იგი, ფილმი კარგად არ გახსოვთ. ჩიორა ფრიად საეჭვო გარემოებებში კვდება. გაიხსენეთ (ისე, თუ მოგინდათ, შეგიძლიათ აი აქ ნახოთ). ავარიის შემდეგ ნიკა და მარი ჩიორას მონახულებას ცდილობენ. უშედეგოდ. ექიმი არ შეუშვებს. ჩანს, რომ ჩიორა დაშავებულია, თუმცა არცთუ ძალიან. ლაპარაკობს, მოძრაობს, რეანიმაციის პალატის ნაცვლად ჩვეულებრივში წევს... მეორე დღეს კი, როდესაც მარი მის მოსანახულებლად შეძვრება, ჩიორა უკვე მკვდარია. რატომ მოკვდა მსუბუქად ნაავარიები, ჯანღონით აღსავსე ლაგოდეხელი ბიჭი ერთ ღამეში? რატომ არ დარჩნენ მარი და ნიკა, ცხედრისთვის მაინც რომ მიეხედათ და საკადრისად დაეკრძალათ (სხვა პატრონი ჩიორას ბათუმში არ ჰყავდა)? იყო კი საერთოდ ცხედარი? ამ კითხვებს პასუხს ფილმის ახალ, მეორე ნაწილში გავცემთ.
როგორი იქნება გაგრძელება? პირველ ფილმში მომხდარი ამბიდან 9 წელი გავიდა. მარის (ნივ კემპბელი) აღარც ნიკა ახსოვს და ჩიორაზეც ბევრს აღარ ფიქრობს. ოთხი წელია, რაც გათხოვდა. ქმარი მხედრიონელისმაგვარი ტიპია, ნიკუშა ჩაჩავა (გიორგი ნაკაშიძე). პურის რიგში დგომა არ უწევთ და ვაუჩერებიც ბევრი აქვთ. მოკლედ, ყველაფერი მშვიდადაა, ვიდრე ერთ დღეს მარის ის ძველი ნიკა (სტიუარტ ტაუნსენდი, შარლიზ ტერონის ბოიფრენდი) არ დაურეკავს აკანკალებული ხმით და სთხოვს - მოდი შევხვდეთ, რაღაც მნიშვნელოვანი უნდა გითხრა, მგონი ჩიორა დავინახეო. შეხვედრაზე ნიკა არ მივა. სახლში იპოვიან თეთრ, ვიწრო შარვალზე ჩამომხრჩვალს. მარი ნიკას მკვლელობის საიდუმლოს ამოსახსნელად ჩადის იქ, საიდანაც ყველაფერი დაიწყო - ბათუმში და იქაურ საავადმყოფოს მიაკითხავს. ბათუმის საავადმყოფოს მთავარი ექიმიც მოკლული ხვდება - პირი შნიცელით აქვს ამოვსებული და ისეა დახრჩობილი. მოკლულთა რაოდენობა სულ უფრო იმატებს, სამართალდამცავ ორგანოებს ეჭვი მარიზე აქვთ. ასლან აბაშიძემ პირადად გასცა განკარგულება - ეგ გოგო სასწრაფოდ დაიჭირეთო. მარი თან პოლიციას გაურბის და თან ცდილობს მკვლელობების საიდუმლოს ამოხსნას. სწორედ ამ დროს გაიცნობს საიდუმლოებით აღსავსე კაცს, ლაგოდეხელ ჩივარას (ედვარდ ნორტონი), რომელიც დახმარებას აღუთქვამს. პრობლემა ისაა, რომ ჩივარა მარის ძალიან აგონებს 9 წლის წინ, ბათუმში გარდაცვლილ ჩიორას...
მონანიება 2: ცრემლიანი სპირალი
რეჟისორი: კრისტოფერ ნოლანი
…
ავტორი: ნიკო ნერგაძე
…ჰოდა, ჩვენ ისეთ პრობლემებზე გავამახვილოთ ყურადღება, რომლებიც ქვეყანას ეგზისტენციალური კრიზისის წინაშე არ აყენებს, არც ჩამოშლით ემუქრება და არც არაფრით, მაგრამ მაინც ნერვებს გვიშლის. ნეტა შეიძლებოდეს ამ პატარა რამე-რუმეების კანონით აკრძალვა. მე ჩემებს გეტყვით და თქვენ თქვენი დაამატეთ - კომენტარებში.
1. არ შეიძლება, რომ კანონით ავუკრძალოთ ტაქსისტებს გაკვირვებული სახის მიღება, როდესაც ხუთლარიანს მიაწვდი? გასაგებია, შეიძლება რომ ხურდა არ ჰქონდეს კაცს, მაგას კანონით ვერ აკრძალავ, მაგრამ, ეს ყალბი გაოცება იქნებ აღმოვფხვრათ. ხომ იცით, არა? აი, ხუთლარიანს რომ მიაწოდებ და ორი ლარი ხურდა რომ უნდა მოგცეს წესით და ისე რომ შეიცხადებს, გეგონება დუბლონები დაინახაო. აჰ, აი მაგის ხურდა ნამდვილად არა მაქვსო - იტყვის და ტაქსის რომელიღაც უჯრას გამოაღებს იმის საჩვენებლად, მართლა არაფერი მაქვსო (ვიცი, რომ მანქანისას უჯრა არ ჰქვია. ჩემი ბლოგია და როგორც მინდა, ისე დავწერ).
2. არ შეიძლება, რომ ქუჩაში გადაფურთხებაზე ჯარიმა თუ, რა ქვია, ადმინისტრაციული სასჯელი დავაწესოთ? ერთს და ორს აიტანს კაცი, მაგრამ სამი ბიჭი ან მეტი თუ დგას ერთად ხუთ წუთზე მეტს, ნამდვილ წარღვნას აწყობენ ხოლმე…
ავტორი – ნიკო ნერგაძე
ორი კვირით უინტერნეტო ადგილას მივდივარ და, რადგან კომენტარებს ვერ წავიკითხავ და პასუხსაც ვერ გავცემ, სამსჯელო საკითხებისგან თავი შევიკავე. ასე, რომ „პლეიბოის“ ამბებზე, რომ ჩამოვალ, მერე დავწერ. მანამდე კი აჰა, თქვენ „ანაბეჭდში“ რამდენიმე წლის წინ გამოქვეყნებული სტატია. „მუსიკალური სნობის“ ერთგვარი გაგრძელებაა.
ზოგისათვის კითხვა სიამოვნებაა. დიდი სიამოვნება. რაღა გასაკვირია, რომ ხალხი, ვისაც ლიტერატურა ძალიან უყვარს, ხშირად ლაპარაკობს წიგნებზე, არჩევენ სხვადასხვა, ძველ და ახალ მწერლებს და მათ ავ-კარგს. ამ დროს შენც იქ დგახარ, ბუზებს ყლაპავ და ფიქრობ, სად ასწრებს ეს ხალხი ამდენის წაკითხვასო. არადა ლიტერატურაზე გამართულად ლაპარაკს, მუსიკისა არ იყოს, ცოდნა სულ არ სჭირდება. ჩვენი სახელმძღვანელო დაგეხმარება, მხოლოდ მონაწილეობა კი არ მიიღო ამ საუბრებში, არამედ თავი ისე აჩვენო, თითქოს წიგნით ხელში დაიბადე. ეს ყველაფერი წიგნის ერთი ფურცლის გადაშლის გარეშეც შესაძლებელია.
პირველი სემესტრი: ბავშვობა
ვიდრე ლიტერატურაზე საუბრის სიღრმეებში გადაეშვებოდე, საჭიროა, ჯერ თავის დაჭერა ისწავლო, თავად დაიჯერო, რომ იცი, რაზეც ლაპარაკობ. გაიღიმე მცოდნე სახით და ელაპარაკე მოსაუბრეს, როგორც თანასწორს. დასაწყისისთვის საკმარისია, საუბარი დაიწყო იმით, თუ როგორ მოგწონს რამე წიგნი. გამოდგება ნებისმიერი ნაწარმოები, ოღონდ, თუ ღმერთი გწამს, სიტყვა ნაწარმოები არ იხმარო. აგრეთვე დაივიწყე სიტყვები რომანი, ნოველა, ლექსი, რეცეპტი, ნარკვევი, ანეკდოტი, სარჩევი. ყველაფერი არის ტექსტი. შეცდომაა: “მკვდარი სულები” შესანიშნავი რომანია ან “მკვდარი სულები” შესანიშნავი პოემაა. სწორია: ”მკვდარი სულები” მაგარი ტექსტია. შეგიძლია მოიწონო ნებისმიერი ტექსტი, იქნება ეს “შერლოკ ჰოლმსის თავგადასავალი”, “შაგრენის ტყავი” თუ “მე, მარგარიტა”. ამაზე ვერავინ გაგიხურებს, მოგწონს და მორჩა. ტაბუ დადებულია მხოლოდ სამ წიგნზე, რომელთა ხსენებაც მყისვე გამოააშკარავებს, რომ კითხვა ახალი დაწყებული გაქვს. ეს სამი წიგნია, “ოსტატი და მარგარიტა,” “მარტოობის 100 წელი” და, რაც მთავარია, “სამოსელი პირველი.”
ავტორი – ნიკო ნერგაძე
აი, რა არის „ყველაფერი კარგად იქნებაზე“ სასაცილო:
· ქუჩაში რომ კაცი წაიქცევა. ნახე, როგორ ყვირის! მგონი ფეხი მოიტეხა. ლოლ.
· ქართული გაზეთების ბოლო გვერდზე დაბეჭდილი ანეკდოტები.
· ეკატერინე გაბაშვილის „თინას ლეკური“
· ტალიავინის კომისიის დასკვნა
· პანაშვიდი
***
„ყველაფერი კარგად იქნება“ ავთო ვარსიმაშვილის ახალი ქართული კომედიაა. სავსეა კინოდარბაზები. ერთი კვირის წინ ვიყავი კინოში, სხვა ფილმზე, და ჩემი თვალით ვნახე, როგორ გაიყიდა ბოლო ბილეთი დიდ დარბაზში. ათ კაცზე მეტი დარჩა გარეთ და მერე, მე სადაც ვიყავი, იქ იყიდეს ბილეთი და მთელი ფილმის განმავლობაში ხმაურობდნენ.
ფილმის ტრეილერი კინოთეატრებში ყველა სეანსის წინ, პრემიერამდე ჯერ კიდევ რამდენიმე თვით ადრე გადიოდა. თუ არ გინახავთ, შეგიძლიათ აქ შეხედოთ (თუ ქალის შიშველი მკერდის დანახვა გეკრძალებათ, არ უყუროთ.) შეატყობდით, მაინცდამაინც სასაცილოს არა ჰგავს. მაგრამ, რა იცი, არა? ხომ არის ფილმები, მაღალი მხატვრული ღირებულება რომ არა აქვთ, მაგრამ მაინც კარგი სანახავია და ალაგ-ალაგ სასაცილოა. აი, როგორიც იყო „ის, რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს“.
ეს ფილმი ასეთი არ არის. აქ არ არის არც ერთი სასაცილო სცენა. არც ერთი სასაცილო ფრაზა. არც ერთი! იმ რვასაათნახევრის განმავლობაში, რაც კინოში ვიყავი (ეს ფილმი დროის კანონებს არ ემორჩილება. დრო დარბაზში უფრო ნელა გადის, ვიდრე გარეთ), მხოლოდ ერთხელ გამეღიმა. ისიც მხოლოდ იმიტომ, რომ ფიქრებში გავერთე და რაღაცა გამახსენდა.
„იუმორინა“ გინახავთ? ყოველთვის მეგონა, რომ აჭარბებდნენ, როცა ლანძღავდნენ. „შაბათის შოუსაც“ ხომ ლანძღავდა დახვეწილი ხალხი, გოიმობააო. „შაბათის შოუზე“ მეცინებოდა. ჰოდა, ვფიქრობდი, ეს „იუმორინაც“ არ იქნება ისეთი ცუდი, როგორც ამბობენ თქო. მერე, ერთხელ ბათუმიდან ავტობუსით მოვდიოდი და იქ ჰქონდათ ჩართული ტელევიზორში. მართლა ძალიან ცუდია.
„ყველაფერი კარგად იქნება“ უარესია.
***
აი, რა არის „ყველაფერი კარგად იქნებაზე“ საინტერესო:
· ქართული საფეხბურთო ჩემპიონატის ორი აუტსაიდერის შეხვედრა. მაშინაც კი, როდესაც ანგარიში უკვე იცი. 0-0 დამთავრდა.
· ამ გუნდიდან ერთ-ერთის ვარჯიში.
· სუფრაზე მთვრალი ბიძა რომ გიზის გვერდით და ქურდებზე ლაპარაკობს.
ავტორი: ნიკო ნერგაძე
კი, როგორ არა. უფრო სწორად, თან კი, თან არა. კიდევ უფრო სწორად... მოდი, ცოტა შორიდან დავიწყებ.
იმას აღარ მოვყვები, რომ „პლეიბოი“ მხოლოდ შიშველი ქალების ჟურნალი არ არის და ფოტოების გარდა ბევრი სხვაც უნდა იყოს ჟურნალში საინტერესო. დავიწყებ იმით, რომ „პლეიბოი“ მაინცდამაინც ცნობილი ქალების შიშველი ფოტოების ჟურნალიც არაა. გამოცემის ფილოსოფიაა, რომ „პლეიბოი“ ქალებს…
